سید ابراهیم نبوی

اصولا بها��یه نوشتن مرا غمگین می کند. فکر کنم ناشی از همین بیماری نوستالژی است. فکر ‏کنم نوستالژی یک بیماری باشد که احتمالا با رفتن به گذشته درمان می شود و برای بهبود ‏کامل باید سریعا از آن گذشته فرار کرد. نمی دانم چرا هر وقت می خواهم بهاریه بنویسم، ‏جوری می نویسم که خودم هم گریه ام می گیرد. کلی از خوانندگان هم ای میل می زنند یا ‏تماس می گیرند و از این که موفق شدم دم تحویل سال اشک شان را دربیاورم از من تشکر می ‏کنند. هیچ کسی هم نیست که بگوید « اوی! مثلا سال جدید است و ما خوشحالیم، این مزخرفات ‏چیست می نویسی؟» چند سال قبل هم که با صدای آمریکا روابط خوبی داشتم و کلی ��ا آنها ‏خاله بازی می کردم، یک سال یک پیام نوروزی جدی برای شان فرستادم که وقتی پخش می ‏شد، خودم گریه ام گرفته بود. غیر از آنچه می گفتم، حالت و رفتارم هم چنان بود که انگار ‏برکینگ نیوز زلزله بم را می خواستم بدهم، لامصب هر چی مصیبت و بدبختی بود یادم آمده ‏بود. از دیروز هم وقتی به بهاریه فکر کردم، یک چشمم خون شد و آن یکی اشک، برای همین ‏به ذهنم رسید به جای ناله و نوستالژی بهاریه و گرفتن عزای گذشتن گذشته و دل سوزاندن ‏برای سالهای مزخرفی که خوشبختانه گذشت، بهتر است کلی چیزهای بامزه ای را که در این ‏سالها برایم اتفاق افتاده برای تان تعریف کنم. خوشبختانه وق�� برای نوشتن نوروزی نامه ‏امسال زیاد ندارم و به همین دلیل مجبورم نوشته ام را جوری بنویسم که خیلی طولانی نباشد و ‏خیلی آزارتان ندهد، دست تان را به من بدهید تا با هم به گذشته برویم، می خواهم شما را با ‏خودم بیشتر آشنا کنم. ‏

به دنیا آمدن در نوروز
هر سال برای تولد بابا جشن می گرفتیم، حتی چهل سال قبل که هنوز جشن تولد اختراع نشده ‏بود و معمولا هیچ کسی روز تولدش را نمی دانست، گاهی اوقات آدمها ماه تولد و بعضی ها ‏حتی سال تولدشان را هم نمی دانستند، شاید به این دلیل که کسی فکر نمی کرد به دنیا آمدنش ‏خیلی تاثیر مهمی در هستی داشته باشد. کلی آدمها بودند که فقط می دانستند روز جمعه به دنیا ‏آمده اند، حالا کدام یک از این 52 تا جمعه، معلوم نبود. خیلی ها هم فکر می کردند جمعه به ‏دنیا آمدند، در حالی که شنبه به دنیا آمده بودند، منتهی چون جمعه تعطیل بود، ترجیح می دادند ‏فکر کنند جمعه به دنیا آمدند. در میان این همه آدم بدون روز تولد، بابای من هر سال جشن ‏تولدش را برگزار می کرد. نه فقط خودش، بلکه بقیه همسایه ها هم تولد پدرم را جشن می ‏گرفتند، حتی مردمی هم که پدرم را نمی شناختند، تولدش را جشن می گرفتند و حتی امروز هم ‏با وجود اینکه سالها از مرگ او گذشته است، هنوز مردم تولدش را جشن می گیرند و جالب ‏است خیلی ها حتی نمی دانند که دارند تولد پدرم را جشن می گیرند. پدرم روز اول فروردین ‏به دنیا آمده بود. خواهر بزرگم هم 24 اسفند به دنیا آمده بود، البته منظورم از خواهر بزرگم ‏رضا شاه نیست، چون او هم روز 24 اسفند به دنیا آمده بود. راستش من هم می خواستم در ‏همان روزهای تعطیلی نوروز به دنیا بیایم، ولی فکر کنم اشتباهی صورت گرفت و من در ماه ‏آبان به دنیا آمدم. می خواهم بگویم که این موضوع خیلی هم تقصیر من نیست، چون واقعا به ‏دنیا آمدن در روز اول فروردین کار سختی است، کاری که پدرم توانست آن را انجام دهد و ‏من نتوانستم. شب تولد بابام مبارک.‏

بایراموز موبارک اولسون!‏
برای خیلی ها شاید ترک بودن کار سختی باشد، برای من چنین نیست. حتی زمانی هم که ‏امکانات مثل امروز نبود هم ترک بودن برای من جالب بود. تقریبا در آستارا، که خیلی ها ‏معتقدند خیلی هم جزو آذربایجان نیست و خیلی ها معتقدند اصلا جزو آذربایجان نیست، و واقعا ‏هم جزو آذربایجان نیست، مراسم نوروز با سنت های وحشتناکی برگزار می شود. البته ‏منظورم از سنت های وحشتناک این نیست که در ساعت تحویل سال، عملیات انتحاری اتفاق ‏می افتد یا مثلا فرانکشتین و دراکولا سر سفره هفت سین می نشینند، منظورم این است که همه ‏چیز برای نوروز ترک ها حساب و کتاب دارد، به همین دلیل است که هر کدام از ترک ها به ‏یک شکل این سنت را حفظ می کنند. پدر و مادر من هم یکی از بزرگترین کارهایی که انجام ‏می دادند، حفظ سنت های نوروز بود. ما وقتی بچه بودیم تمام تلاش مان را می کردیم که آن ‏سنت ها را حفظ کنیم، چون واقعا به نفع مان بود و کلی خوش می گذشت، اما از وقتی عقل ‏مان رشد کرد، سنت ها را گذاشتیم کنار. وقتی پدر و مادر فوت کردند، همه چیز عوض شد. ‏سبزی پلو و ماهی تبدیل شد به پیتزای قورمه سبزی، سماق و سمنو استاندارد شد و از مغازه ‏خریده می شد، تخم مرغ ها تبدیل شد به محل بروز هنرهای معاصر شهروندانی که به شکلی ‏احمقانه تلاش می کردند یک سنت خوب ��ا تبدیل به یک چیز مدرن احمقانه کنند. سفره هفت ‏سین که قبلا یکی دو متر دو دو سه متر بود و توی آن می شد گل کوچک بازی کرد، تبدیل شد ‏به یک سینی کوچک که به زور برای بازی شطرنج کفایت می کرد. در این تغییر و تحول ‏بسیار مهم چیزی که از بین رفته بود یک شاید کودکانه بود و چیزی که ایجاد شده بود یک ‏وظیفه شناسی بی دلیل. ‏

عیدی و توپ و کاغذ رنگی
وقتی سه چهار ساله بودم ترانه نوروزی « گل اومد بهار اومد می روم به صحرا» بود، در آن ‏سالها هنوز صحرا وجود داشت و ملت عید که می شد می رفتند به صحرا، اما یواش یواش در ‏اواسط دوران جوانی ترانه نوروزی تبدیل شد ب�� « بوی عیدی بوی توپ و بوی کاغذ رنگی» ‏که فرهاد خوانده بود و حالا دو سه سالی است که تبدیل به سرود ملی عید شده، این ترانه فرهاد ‏را که گوش می دهم، به همان اندازه که صدای گذشته را می شنوم، بوی عید و تازگی و سبزی ‏پلو و دود بوته چهارشنبه سوری را حس می کنم، ولی خیلی فکر کردم که « اسکناس تانخورده ‏لای کتاب» چه جوری ممکن است بو بدهد، اما متوجه نشدم. ‏

اسباب بازی هایی برای ما
وقتی چهار ساله بودم، دائی جان عید را آمد پیش ما. این یک اتفاق بزرگ بود. فکر می کنم آن ‏سال در نمین زندگی می کردیم. دقیقا یادم نیست نمین بود یا پاریس یا جایی در حوالی ‏اس��انبول، خیلی هم فرق نمی کرد. یادم است خواب آلود بودم که دائی جان آمد. با آمدنش زبان ‏رسمی خانه از ترکی به گیلکی تبدیل شد، مادرم و دائی جان گیلک بودند. دائی جان برای همه ‏بچه ها که سیصد چهار صد نفر بودیم، شاید هم کمتر، فکر کنم حدود هفت نفر بودیم، اسباب ‏بازی خریده بود. ساعت هشت شب اسباب بازی ها را گرفتیم، خواهرم یک عروسک ‏سیاهپوست با لب های قرمز گرفته بود و من یک دوچرخه کوچک. همان شب تلاش من و ‏خواهرم برای از بین بردن آن دختر سیاهپوست با آن لبهای قرمز به نتیجه رسید و موفق شدیم ‏در یک عملیات سریع عروسک را تکه تکه کنیم. اما از بین بردن دوچرخه کار سختی بود. ���یک تپه اطراف خانه مان بود. با دوچرخه از شیب تند پائین آمدم و موفق شدم دوچرخه را دو ‏روز پس از نوروز از بین ببرم. در آن سالها هنوز بلد نبودیم با اسباب بازی چکار کنیم. تمام ‏تلاش من این بود که بفهمم توی آسباب بازی ها چیست، به نظرم می رسید که اگر بشود آن را ‏تکه تکه کرد، می شود به راز آن دست یافت. راز موتورسیکلتی که وقتی روشن می شد ‏دورمان می چرخید، راز عروسکی که موهای پلاستیکی داشت، راز دوچرخه ای که وقتی ‏پدال اش را فشار می دادیم چرخ هایش می چرخید و ما همیشه از این حرکت عجیب شگفت ‏زده می شدیم. البته امروز اوضاع خیلی عوض شده. امروز یک دختر شانزده ساله می تو��ند ‏در خانه و با استفاده از وسایل ساده ای مثل سیم و باطری و لوله و شلنگ انرژی هسته ای ‏تولید کند. شاید اگر رئیس جمهور در همان سالها ما را کشف می کرد، ما هم می توانستیم ‏انرژی هسته ای را کشف کنیم و الآن این همه دردسر و مصیبت نداشتیم. واقعا دنیا در این ‏سالها خیلی پیشرفت کرده و ایران واقعا تغییرات بزرگی کرده است. واقعا که!‏

نان پنجره ای و ویندوز
چهار پنج ساله بودم که نان پنجره ای را کشف کردم. هنوز ویندوز کشف نشده بود و هرگز هم ‏فکر نمی کردیم درست در همان سالها که ما تمام تلاش مان را برای کش رفتن نان پنجره ای ‏از اتاق مهمانان نوروزی صر�� می کردیم، هزاران کیلومتر دورتر، جوانی به نام بیل گیتس ‏به پنجره خیره شده و دارد به اختراع ویندوز فکر می کند. نان پنجره ای کشف آن سالهای ما ‏بود. تخم مرغ، کمی آرد، شیر، شکر و پودر قند؛ اینها با دست های معجزه گر مامان ترکیب ‏می شد و تبدیل می شد به مایعی رقیق در یک کاسه بزرگ، هفت جفت چشم، خیره به دست ‏های مادر، به قالبی نگاه می کرد که از روغن داغ در می آمد، وارد مایع شیرینی می شد و ‏مایع شیرینی دور قالب بسته می شد و می رفت توی ماهیتابه پر از روغن داغ، در عرض چند ‏ثانیه یک شیرینی خلق می شد، شیرینی ترد و شکننده ای که باید به مهمانخانه می رفت تا ‏مهمانان با ادب تمام و بچه های شان با بی ادبی تمام آن شیرینی ها را ببلعند و ما غصه بخوریم ‏و توی دلمان همه مهمانانی که شیرینی های ما را می خوردند نفرین کنیم. اما ما حق مان را ‏می خواستیم و می گرفتیم. همیشه صدای کودکان بلند بود که « شیرینی های نوروز، حق مسلم ‏ماست.» و این حق، حقی بود که دادنی نبود، بلکه کش رفتنی بود و ما از تمام هوش و خلاقیت ‏مان برای کش رفتن شیرینی ها استفاده می کردیم. کم کم شیرینی فروشی اختراع شد و شیرینی ‏فروشی « بی بی» جای شیرینی های « مامان» را گرفت. اما مامان از رو نمی رفت، هم ‏شیرینی خودش را درست می کرد و هم شیرینی های مغازه های شهر را می خریدیم. ‏

سین سین سین سین سین سین سین سین
در آن سالها هنوز قرار نبود نفت سر سفره مان بیاید. نمی دانم جمشید بود، کورش بود، ‏هوخشتره بود یا یکی از اشک های اول تا شانزدهم که هفت سین را کشف کرد. یک بازی ‏ادبی با طبیعت، خیلی فکر کردم که داستان هفت سین را اولین بار چه کسی ساخته است. هفت ‏را می توانم بفهمم، بالاخره هفت آسمانی داشتیم و سگ ها هفت جان داشتند و دنیا در هفت ‏روز خلق شده بود و وقتی هم که سرمان با پای مان بازی می کرد هشت الهفت می شد. به ‏همین دلیل بود که هفت را می شد فهمید، ولی این سین را هر کار کردم نفهمیدم. البته فهمیدن ‏اش اصولا کار سختی است. حالا چرا سین؟ پاسخ هرچه بود خیلی در موضوع تغییری نمی ‏داد، سرکه بود و سیب بود و سمنو بود و سنجد بود و سبزه بود و سکه بود و سماق بود. گاهی ‏فکر می کنم احتمالا یک تاجر سنجد با یک تولید کننده سماق و یک سمنوپز در دوره اشکانیان ‏دست به دست هم دادند و هفت سین را اختراع کردند، فکر کنید اگر این کار را نکرده بودند ‏الآن سنجد و سمنو و سماق از بین رفته بود و ما هم مجبور می شدیم برای چلوکباب مان هم به ‏جای سماق از فلفل استفاده کنیم و مصرف چلوکباب هم کم می شد و این غذای مهم ایرانی ‏ممکن بود در طول تاریخ از بین برود. باز خوب شد که از بین نرفت و ما موفق شدیم این ‏هفت سین را که هر روز از یک سفره غذایی دارد تبدیل به یک نقاشی ظریف می شود، حفظ ‏کنیم. البته در سالهای پس از انقلاب نوروز و هفت سین یواش یواش برحسب تغییرات سیاسی ‏کشور تغییر ماهیت داد. از یک طرف مقادیر معتنابهی دعای نوروزی کشف شد و یواش ‏یواش معلوم شد که اصلا نوروز از بیخ اسلامی بوده است، از طرف دیگر دست جمشید و ‏کورش از آستین ساسانیان و سامانیان به درآمد و معلوم شد ایرانیان دوران باستان اولین ‏کاشفان فروتن هفت سین بودند. بتدریج ایرانیان ساکن لس آنجلس کشف کردند که هفت سین در ‏ابتدا هفت شین بود و در جریان حمله اعراب نقاط سه گانه شین مورد هجوم قرار گرفت و ‏تبدیل به هفت سین شد. ‏

سرخی تو از من زردی من از تو
تا وقتی انقلاب نشده بود، هنوز چهارشنبه سوری بدرستی کشف نشده بود. در سالهای قبل از ‏انقلاب ما هنوز نمی فهمیدیم به چه دلیل آدم باید شب چهارشنبه آخر سال، سه تا بوته وسط ‏خیابان و بیابان آتش بزند و ده تا آدم گنده دراز دراز از روی آتش بپرند. عجیب بود که پدران ‏ما اصرار عجیبی داشتند که حتما این آتش روشن شود و ما حتما از روی آن بپریم. من مطمئن ‏هستم اکثر آدمها قبل از انقلاب نمی دانستند برای چی باید از روی آتش بپرند و اصولا آتش را ‏روشن کنند. البته به نظر می رسد که مهم ترین دلیل تولید آتش د�� تاریخ ایران تمایل ایرانیان ‏به اتلاف انرژی بود و تقریبا تردیدی نیست که اگر نفت و گاز و انرژی هسته ای در دوران ‏ساسانیان و اشکانیان کشف شده بود، احتمالا ایرانیان اصراری نداشتند که در یک روز ‏مشخص این همه مواد سوختی را که با آن صدها هزار نفر قرار ربود نان بپزند و کله پاچه و ‏چلوکباب و آبگوشت درست کنند، تلف کنند و احتمالا به جای آن نفت و گاز را از بین می ‏بردند و خیال شان راحت می شد. به نظر می رسد که در تمام آن سالها که پدران ما چهارشنبه ‏سوری را برگزار می کردند، هنوز کسی به این فلسفه انرژی دوستانه این آئین مهم پی نبرده ‏بود. تازه بعد از انقلاب اسلامی بود که مردم ایران فهمیدند چهارشنبه سوری چه کاربرد ‏مبارزاتی مهمی دارد، چطور می شود با استفاده از آن شهر را آتش زد و عملیات انتحاری را ‏در ابعاد کوچک اجرا کرد. تازه فهمیدیم چهارشنبه سوری فقط یک جشن ساده نیست، بلکه یک ‏روش مبارزاتی و نافرمانی مدنی است، روزی بزرگ که میلیونها ایرانی از آن به عنوان ‏عملیات انتحاری، مبارزه مسلحانه در ابعاد کوچک، ایجاد دیسکوی یک روزه خیابانی، مجلس ‏آشنایی دخترها و پسرهای محل، آشنایی با پلیس منطقه استفاده می کنند. ‏

دخترها سیندرلا، پسرها دربان بانک سپه
بچه که بودیم همه به شکل عجیبی اصرار داشتند که و��تی می خواهیم لباس نو بخریم، حتما ‏شبیه آدم بزرگ ها بشویم. یک کت و شلوار خاکستری برای پسرها می خریدند که وقتی می ‏پوشیدیم شبیه ماکت نگهبان های بانک سپه می شدیم و یک لباس سفید توری با جوراب سفید ‏کفش قرمز و باقی قضایا برای دخترها که شبیه سیندرلا بشوند. هرجا می رفتیم پر بود نگهبان ‏و سیندرلا. به نظرم در طول تاریخ هنوز لباس بچه ها اختراع نشده بود، بچه ها یا پیژامه می ‏پوشیدند یا کت و شلوار. و نکته مهم این بود که حتما همه باید لباس نو را می پوشیدند و با ‏همان لباس آماده سال جدید می شدند. لباس هایی که از وقتی می پوشیدیم نه می توانستیم ‏بنشینیم و نه می توانس��یم بازی کنیم و باید صاف صاف راه می رفتیم. هنوز هم لباس خریدن ‏در آستانه سال نو یکی از واجبات است و اصولا یکی از مهم ترین مسائل نوروزی همین لباس ‏نو محسوب می شود......‏

از اردبیل تا تگزاس
تا ابد می شود در مورد نوروز نوشت، اما نمی نویسم، روزهای گذشته معصومانه و ساده از ‏من دور می شوند. فکر کردن به آنها گاهی لذتبخش و گاهی غم انگیز است. ....نوروز چهار ‏سالگی ام در یک روستای خاکی گذشت، نوروز ده سالگی ام در شهر تهرانی که برایم همه ‏چیزش دوست داشتنی و جالب بود، نوروز پانزده سالگی در کرمان گذشت و به شکلی عجیب ‏احساس می کردم نوروز نفس آدم را تازه می کند. نوروز بیست سالگی ام در دانشگاه گذشت، ‏احساس می کردم نوروز در حالی که در آفریقا بعضی آدمها گرسنه اند، خیانت به خلق است. ‏نوروز بیست و پنج سالگی ام در حالی گذشت که خودم پدر شده بودم و سعی می کردم نوروز ‏را برای بچه هایم حفظ کنم. نوروز سی سالگی در حال تولید برنامه طنز برای تلویزیون بودم، ‏نوروز سی و پنج سالگی در اصفهان گذشت، تازه به سفره هفت سین شک کرده بودم و فکر ‏می کردم اگر سبزه ها سبز نشوند اتفاقی نمی افتد. نوروز چهل سالگی ام را با خبر ترور ‏حجاریان گذراندم، با بهنود برای دیدن او به بیمارستان رفتیم. نوروز چهل و پنج سالگی در ‏پاریس گذشت و حالا نوروز باز هم می رسد، در بروکسل، آمستردام، نیویورک، مشهد، ‏تهران، هر تکه از قلب آدم یک جاست. یک آینه در سفره هست که می توانی به آن خیره شوی ‏و تکه هایی از قلب ات را که گم کردی پیدایش کنی. ‏

نوروزتان مبارک

ابراهیم نبوی
نوروز 1387 ‏

این بازی دوران کودکی گاهی اوقات بهترین راه بیان روش رفتاری مان باید باشد و متاسفانه ‏گاهی نیست. بازی این بود که « هر کسی کار خودش، بار خودش، آتیش به انبار خودش» البته ‏به نظر می رسد ما از قرنها قبل مثل همین امروز مشکلات الگوی مصرف سوخت داشتیم، به ‏همین دلیل هم دائما انبارمان آتش می گرفت. به عبارت دیگر وقتی کارمان را انجام می دادیم، ‏تازه موفق می شدیم که انبارمان آتش بگیرد. توضیح بدهم که من قصد ندارم درباره مشکل ‏آتش گرفتن انبار حرف بزنم، می خواستم درباره اختلاف نظر میان « تحریمی ها» و « ‏مشارکتی ها» حرف بزنم. سه گروه اصلی در مورد مشارکت در انتخابات نظر می دهند:‏
اول: در انتخابات شرکت می کنیم.‏
دوم: انتخابات را تحریم می کنیم.‏
سوم: نه در انتخابات شرکت می کنیم نه آن را تحریم می کنیم.‏
‏ هر کدام از این سه گروه دلایلی دارند که هم برای خودشان و هم برای گروه وسیعی از مردم ‏این نظرات اهمیت دارد. طبیعی است که هر کدام مان باید از نظرمان دفاع کنیم. باید مخاطب ‏مان هم مردمی باشند که ما از آنها می خواهیم در انتخابات شرکت کنند، یا شرکت نکنند، اما ‏شوخی شوخی موضوع تبدیل می شود به دعوای خودمان. گاهی به نظر می رسد کسانی که ‏تحریم می کنند، مشکل شان این نیست که مردم در انتخابات شرکت بکنند یا نه، بلک�� مشکل ‏شان این است که حال کسانی که دعوت به مشارکت می کنند را بگیرند. در همین راستا ‏توضیحاتی چند ضروری است.‏
اول: کسانی که انتخابات را تحریم می کنند پس از اعلام نتایج انتخابات چنین نتیجه می گیرند ‏که اصولگرایان در انتخابات پیروز شدند، انگار که بنا بود اصلاح طلبان پیروز شوند. در ‏حالی که همه می دانستند و می دانند که در هیچ حالتی بنا نبود که اصلاح طلبان پیروز شوند. ‏چرا که اصولا دعوای اصلی سر 30 درصد مجلس بود و طرفداران مشارکت می گفتند سی ‏درصد بهتر از صفر درصد است.‏
دوم: کسانی که مشارکت در انتخابات را پیشنهاد می کردند، هم می دانستند این انتخابات ‏عادلانه نیست، هم می دانستند وزارت کشور تقلب می کند، هم می دانستند که نامزدهای اصلی ‏و فرصت تبلیغ و امکانات رسانه ای ندارند، با وجود اطلاع از همه این موارد تصمیم گرفتند ‏که حتی اگر یک نفر هم از سوی آنان به مجلس برود، بهتر از این است که هیچ کسی به مجلس ‏نرود. ‏

تقلب در انتخابات تهران
تقریبا قطعی و واضح و مبرهن و روشن و معلوم است که وزارت کشور بفرموده رئیس ‏جمهور که گفته بود « اعضای دولت حق ندارند در انتخابات دخالت کنند» نتایج انتخابات ‏تهران را از یک ساعت قبل از آغاز شمارش آرا به خبرگزاری فارس داده بود. البته هنوز ‏دقیقا معلوم نیست که نتیجه انتخابات را خبرگزاری فارس به وزارت کشور داده بود، یا ‏وزارت کشور به خبرگزاری فارس داده بود یا احتمالا رئیس جمهور نتیجه انتخابات تهران را ‏یک ساعت قبل از شمارش آرا از شورای نگهبان تحویل گرفته و برای وزارت کشور ارسال ‏کرده و یک رونوشت هم برای خبرگزاری فارس فرستاده بود. اما چیزی که معلوم است، این ‏که نتیجه انتخابات، چه اول به خبرگزاری فارس داده شده باشد، یا اول به وزارت کشور ابلاغ ‏شده باشد، این نتیجه یک ساعت قبل از پایان ساعت اخذ آرا ابلاغ شده بود که وزارت کشور ‏برای شمارش آرا زیاد دردسر و مشکل نداشته باشد. ‏

چرا تقلب می کنند؟
شاید به این موضوع فکر کرده باشید که محافظه کاران با وجود اینکه مطمئن هستند که ‏اکثریت مجلس را از طریق ردصلاحیت، کنترل حوزه های رای گیری، استفاده از تبلیغات ‏رسانه ملی برای طرفداران دولت به دست می آورند، اما به هیچ وجه حاضر نیستند رای ‏تهران را از دست بدهند. تقریبا مشخص است که بین 12 تا 17 نفر از فهرست اصلاح طلبان ‏در دور اول رای تهران را آورده اند، با این وجود وزارت کشور تمام تلاشش را می کند که ‏تمام تهران را بگیرد. به نظر من شورای نگهبان و وزارت کشور در هیچ شرایطی نمی تواند ‏از انتخابات تهران چشم پوشی کند.‏
اول: تهران ویترین دک��ن سیاسی کشور است.‏
دوم: نامزدهای تهران تعیین کننده اصلی مجلس هستند. ‏
سوم: وزارت کشور می خواهد طرفداران اصلاح طلبان را در مرحله دوم بی انگیزه کند.‏
چهارم: وزارت کشور در تهران است به همین دلیل تقلب در تهران بیشتر است.‏

برای مرحله دوم آماده شویم
ماجرا تمام نشده، لطفا مسافرت تان را جوری برنامه ریزی کنید که رای تهران را از دست ‏ندهید. یک هفته ای وقت داریم که لیست اصلاح طلبان را تبلیغ کنیم و سعی کنیم تا می توانیم ‏رای بیشتری را به پای صندوق ها بکشانیم. مرحله دوم برای تهران از مرحله اول هم مهم تر ‏است، چرا که هم تعداد بیشتری از این طریق وارد مجلس می شوند( شانزده نفر در تهران) و ‏هم این که اصلاح طلبان می توانند روی لیست مشخصی متمرکز شوند. ‏
اول: اصلاح طلبان هرچه زودتر تبلیغات را برای مرحله دوم شروع کنند.‏
دوم: اعتماد ملی و اصلاح طلبان برای مرحله دوم کنار هم قرار بگیرند.‏
سوم: خانم حکمت و بچه های هنرمند اگر می توانند افراد جدیدی را به فهرست هنرمندان ‏اضافه کنند و برای مرحله دوم هم فعال شوند، اثر فهرست هنرمندان شصت برابر تشکل های ‏سیاسی است. ‏

چه کسانی پیروز شدند؟
از نظر من ورود آدمی مثل علی لاریجانی به مجلس صدبار مفید تر از ورود آرمین و بهزاد ‏نبوی به مجلس است، چون مطمئنا علی لاریجانی در مجلس مخالف تندرویهای احمدی نژاد ‏خواهد بود و حضورش مفید خواهد بود، اما بهزاد نبوی در مجلس کاری نمی تواند بکند. البته ‏من بطور طبیعی معتقدم لاریجانی موجود مفیدی است. این ها به کنار، لطفا فهرست افراد ‏منتخب مرحله اول را نگاه کنید، به حوادث دو سال گذشته و موضع گیری افراد در مقابل ‏دولت توجه کنید تا متوجه شوید که طرفداران دولت احمدی نژاد در مجلس هشتم از مجلس ‏هفتم هم کمتر است. البته مجلس هم مثل سیب می ماند، وقتی الآن پرتش می کنی هوا تا چهار ‏سال دیگر که بیفتد پائین هزار چرخ می خورد و دوهزار چرخش خواه�� داشت، همانطور که ‏قبلا اتفاق افتاد و الآن هم اتفاق می افتد. مجلس هشتم مجلس میانه روهای اصولگرا و میانه ‏روهای اصلاح طلب است. ‏

درس هایی برای انتخابات بعدی
اول: به جای اینکه اصلاح طلب ها را معروف کنیم، باید آدمهای معروف را اصلاح طلب ‏کنیم.‏
دوم: به جای اینکه از حمایت سیاستمداران برای اصلاحات استفاده کنیم، از گروههای مرجع ‏مثل زنان، هنرمندان، روشنفکران، چهره های اجتماعی استفاده کنیم.‏
سوم: اصلاح طلبان به جای تبدیل تعدادی نویسنده به نماینده پارلمان، تعدادی نماینده پارلمان را ‏که به آنها نزدیک ترند انتخاب کنند.‏

چهارم: از یک سال قبل باید بدانیم که قطعا یک سال بعد احتیاج به کاندیدا داریم.‏
پنجم: اصلاح طلبان اصلا نباید خودشان را درگیر کسانی کنند که مخالف حضور در انتخابات ‏هستند، حتی نباید فرصت رسانه ای برای آنها فراهم کنند، معنی ندارد کسی که می خواهد در ‏انتخابات پیروز شود، فرصت رسانه ای در اختیار کسی بگذارد که نمی خواهد در انتخابات ‏شرکت کند.‏

از بچه یاد بگیریم
به این جمله دقت کنید، "اگر یک دهم همتی که احمدی نژاد برای رسیدن به قدرتی که نداشت ‏به خرج داد، اصلاح طلبان برای حفظ قدرتی که داشتند به خرج می دادند، الآن آقای خامنه ای ‏با یک درجه ترفیع کاردار سفارت ایران در کابل شده بود."‏

چیزی کمتر از پانصد روز به پایان فاجعه احمدی نژاد مانده است، پانصد روز وقت داریم یک ‏رئیس جمهور درست و حسابی به جای احمدی نژاد بیاوریم. امیدوارم خاتمی رئیس جمهور ‏شود، اما در هر حال این فاجعه را باید تمام کرد. به نظرم انتخابات 24 اسفند خیلی چیزها را ‏به ما یاد می دهد، کارهایی که باید برای یک سال بعد انجام بدهیم، اگر از فردا شروع کنیم، ‏ممکن است شانس مان بیشتر شود، فقط یادمان باشد که ما می خواهیم دولتی را که سالانه صد ‏میلیارد دلار درآمد دارد، از دست آدمهایی دربیاوریم که با این صد میلیارد دلار می خواهند ‏رویاهای شان را که اتفاقا کابوس های ماست، زمینی کند، ما به این صد میلیارد برای برآورده ‏کردن آرزوها و عملی کردن رویاهای مان احتیاج داریم. ‏

چند نتیجه گیری اخلاقی از یک انتخابات 24 اسفند‏

انتخابات انجام شد. نتایج اولیه فعلا اعلام شده است و احتمالا نتایج شهرهای بزرگ و تهران ‏کمی در نتیجه اعلام شده تغییر خواهد داد. در راستای اینکه یکی از مهم ترین کارهایی که یک ‏انسان یک روز پس از انتخابات می تواند بکند، این است که از انتخابات نتیجه گیری اخلاقی ‏کند، قصد داریم همین کار را بکنیم. البته توضیح بیشتر در مورد انتخابات و نتایج آن احتمالا ‏لازم نیست، چون خودتان نتیجه را تا الآن می دانید، اگر هم نتیجه انتخابات را نمی دانید و ‏خبرهای آن را تا به حال دنبال نکردید، احتمالا این نوشته هم به درد شما نمی خورد، البته یک ‏حالت دیگر هم وجود دارد، این که خبرهای انتخابات را بدانید و این نوشته به دردتان نخورد. ‏به همین دلیل برخی نتایج اخلاقی از انتخابات 24 اسفند می شود گرفت، چنین است.‏

اول، پیروزی شش نفر بر میلیونها نفر: اگر شورای نگهبان صلاحیت کاندیداهای اصلاح ‏طلبان را رد کند، آن نامزدها انتخاب نخواهند شد. به همین دلیل نتیجه می گیریم یکی از مهم ‏ترین راههای پیروزی در یک مسابقه این است که رقیب نداشته باشید، چون اگر رقیب ��داشته ‏باشید قطعا پیروز می شوید.‏

دوم، پیروزی بزرگ اصلاح طلبان: اصلاح طلبان بدون این که تا یک هفته قبل از رای گیری ‏بدانند کاندیداهای شان کیست و بدون این که حتی یک هفته وقت داشته باشند تبلیغات کنند و با ‏وجود اینکه تمام تلاش شان را کردند که کسی به آنان رای ندهد، حداقل چهل کرسی در مجلس ‏به دست آوردند، در هیچ جای دنیا هیچ حزبی به این راحتی چهل کرسی در مجلس به دست ‏نمی آورد. ‏

سوم، پیروزی بزرگ برای رهبری: آیت الله خامنه ای از مردم خواست که به نامزدهایی که از ‏دولت خدمتگزار حمایت می کنند، رای دهند، مردم هم به اصولگرایان منتقد دولت و اصلاح ���طلبان مخالف دولت رای دادند، تعداد آرای حامیان دولت در نقاط مختلف مستقیما با تعداد ‏سفرهای استانی رئیس جمهور رابطه داشت، هر جا رئیس جمهور بیشتر سفر کرده بود، ‏طرفدارانش کمتر رای آوردند. ‏

چهارم، پیروزی بزرگ برای وزارت کشور: رئیس جمهور اعلام کرد که اعضای دولت در ‏انتخابات به نفع هیچ حزبی فعالیت نمی کنند، در نتیجه برگزار کنندگان انتخابات جلوی ناظرین ‏اصلاح طلبان را که جزو هیچ حزبی نبودند، گرفتند. ‏

پنجم، پیروزی بزرگ مردم: این انتخابات ثابت کرد که مردم ایران هنوز زنده هستند و ‏نمردند، ممکن است تصمیم غلط بگیرند، یا تصمیم شان با ما متفاوت باشد، اما در هر حال ‏وجود دارند و سرنوشت شان هم برای شان مهم است. به همین دلیل لازم است که وقتی در ‏مورد مردم حرف می زنیم، جوری حرف نزنیم که انگار پشت سر مرده حرف می زنیم. البته ‏این موضوع دردناکی است که آدم فعال سیاسی باشد و از طرف مردم نظر بدهد و آن مردم ‏هنوز زنده باشند. ‏

ششم، پیروزی بزرگ برای تحریم کنندگان: براساس آمارهای نسبتا مشخص و موجود چهار ‏سال قبل در انتخابات مجلس و سه سال قبل در انتخابات ریاست جمهوری گروهی از مخالفان ‏مشارکت، انتخابات را تحریم کردند، در نتیجه 50 درصد مردم در انتخابات شرکت کردند، در ‏انتخابات 24 اسفند، تحریم کن��دگان این کار را با شدت بیشتری انجام دادند، در نتیجه 60 ‏درصد مردم در انتخابات شرکت کردند، این پیروزی بزرگ نشان می دهد که تحریم کنندگان ‏حداقل منهای ده درصد طرفدار دارند، به همین دلیل پیش بینی می شود اگر در انتخابات سال ‏‏1388 تحریم گسترده تر شود، بعید نیست که دفعه بعد هفتاد درصد مردم در انتخابات شرکت ‏کنند. ‏

هفتم، مشروعیت و نامشروعیت: من که در خارج از ایران نمی توانستم رای بدهم، معتقد هم ‏نیستم با رای ندادن در انتخابات مشروعیت یک نظام از بین می رود، چون اگر چنین بود الآن ‏پنجاه درصد حکومت های دنیا نامشروع بودند. اصولا معتقد هم نیستم باید مش��وعیت نظام ‏جمهوری اسلامی را از بین برد، چون می ترسم به محض اینکه این مشروعیت از بین برود، ‏این آمریکایی ها که به روابط نامشروع علاقه دارند، بفهمند حکومت ایران مشروعیت ندارد و ‏به ایران حمله کنند. همه اینها به کنار، به نظر شما حکومتی که حداقل سی درصد مردم به ‏طرفداران آن حکومت رای می دهند بیشتر مشروعیت دارد یا مخالفان حکومت که حتی ده ‏درصد مردم هم به حرف آنها گوش نمی کنند. ‏

هشتم، انتخابات ریاست جمهوری آینده: ما تقریبا 495 روز تا انتخاب رئیس جمهور بعدی ‏وقت داریم، اصل دعوا اواخر خرداد 1388 است، در این انتخابات فهمیدیم که نباید فرصت را ‏از دست بدهیم، نباید وقت عزیزمان را برای بحث کردن با تحریم کننده ها تلف کنیم، نباید ‏بدون رسانه بمانیم، نباید نامزدهای انتخابات را بسوزانیم، باید از همین حالا ده تا کاندیدای ‏مطمئن برای انتخابات داشته باشیم و یک چیز را یادمان نرود، فاجعه احمدی نژاد نباید تکرار ‏شود.‏

خیلی حال خرابی است. مثل انتخابات های گذشته همه دوستان چت سنگین کردند. به نظرم می ‏رسد همه می خواهند حیثیت سیاسی شان را برای روز مبادا نگه داریم و گاهی یادشان می رود که ‏از روز مبادا یک ماهی هم گذشته است. با یکی از دوستان در ایران حرف زدم، گفت خبری از ‏انتخابات نیست که نیست. به یکی از دوستان تازه به فرنگ آمده هم گفتم چطوری؟ گفت: با شرکت ‏در انتخابات مخالفم. با یکی از دوستان مقیم آمریکا حرف زدم، از او پرسیدم، در انتخابات شرکت ‏می کنی؟ گفت: « حتما، باید به اوباما رای بدهیم.» می خواستم بپرسم: در انتخابات ایران چی؟ اما ‏نپرسیدم، چون احتمالا باید توضیح می ��ادم که در ایران انتخابات در حال برگزاری است و باید ‏می گفتم که انتخابات چهار روز دیگر برگزار می شود و اگر همه اینها را می گفتم احتمالا خوابش ‏می گرفت. البته فقط او در حال خواب نیست، به نظرم خیلی ها در حال خوابند، اصولا خواب چیز ‏خوبی است، فقط مشکلش این است که به قول آقای کروبی وقتی از خواب بیدار می شوی می بینی ‏نتیجه انتخابات عوض شده. به همین دلیل به برخی مسائل مربوط به گذشته و چراغ و آینده توجه ‏کنید.
‏
گذشته، چراغ، راه
گاهی اوقات واقعا نمی شود تشخیص داد که کدام گذشته چراغ راه کدام آینده است، چرا که گذشته ‏گاهی چنان از ما دور ��ست که اصلا نور چراغش را نمی بینیم، به همین دلیل راه آینده هم معلوم ‏نمی شود. مثلا همین اتفاقاتی که در انتخابات یک سال قبل و دو سال قبل و سه سال قبل و چهار ‏سال قبل و پنج سال قبل افتاد. گذشته دوران مصدق چراغ راه آینده ماست، چون پنجاه سال قبل ‏اتفاق افتاد، اما انتخابات احمدی نژاد چراغ راه آینده ما نیست، چون سه سال قبل اتفاق افتاد. به ‏نظر می رسد مشکل نزدیک بینی داریم. در همین راستا برخی موارد انتخاباتی گذشته را که قبلا ‏قرار بود چراغ راه آینده باشد، ولی معلوم نیست الآن چراغ راه کجاست یادآوری می کنم.‏

از نود و نه درصد تا یک درصد و نیم
هشت سال قبل: اگر هاشمی بیاید ما فقط 90 درصد قدرت را خواهیم داشت، پس نباید بیاید تا ما ‏‏99 درصد قدرت را داشته باشیم.‏
شش سال قبل: شوراها حتی ده درصد هم در قدرت سیاسی نقش ندارند، هر کسی می خواهد آن را ‏بگیرد. ‏
پنج سال قبل: اگر وارد انتخابات مجلس هفتم شویم فقط شصت درصد مجلس را می گیریم، بهتر ‏است حیثیت سیاسی داشته باشیم ولی قدرت نداشته باشیم. ‏
سه سال قبل: اگر معین نباشد ما پنجاه درصد قدرت را هم نخواهیم داشت، پس بهتر است همه را ‏بدهیم به آنها. ‏
امسال: در بهترین حالت فقط می توانیم سی درصد مجلس را بگیریم، پس بهتر است اصلا قدرت ‏نداشته باش��م. ‏
نتیجه گیری: ما یا همه قدرت را می خواهیم یا هیچ قدرتی نمی خواهیم.‏

سازماندهی، استراتژی و تاکتیک
هشت سال قبل: اصلاح طلبان تصمیم گرفتند با تمام قدرت وارد انتخابات مجلس ششم شوند و ‏حداقل هفتاد درصد مجلس را به دست بیاورند، اما چون سازماندهی مناسب نداشتند، تصادفا نود ‏درصد مجلس را به دست آوردند و چون سازماندهی مناسب نداشتند موفق نشدند ریاست مجلسی را ‏که نود درصد آن را در اختیار داشتند به دست بیاورند.‏
شش سال قبل: صلاحیت اصلاح طلبان برای انتخابات تائید شده بود، شورای قبلی هم دست آنها ‏بود، حزب هم داشتند، سازماندهی هم د��شتند، منتهی تا یک هفته پس از انتخابات نمی دانستند می ‏خواهند در انتخابات شرکت کنند. آنها دو سال بعد به این نتیجه رسیدند که شورای شهر مهم است.‏
چهار سال قبل: اصلاح طلبان به این نتیجه رسیده بودند که باید از حاکمیت بیرون بروند، حاکمیت ‏هم به این نتیجه رسیده بود که آنها باید بیرون بروند، اصلاح طلبان تصمیم گرفتند مجلس را به ‏محافظه کاران بدهند که آنها هر غلطی می خواهند بکنند، آنها هم هر غلطی می خواستند کردند.‏
سه سال قبل: اصلاح طلبان با دقت تمام و با سازماندهی دقیق نامزدی را انتخاب کردند که می ‏دانستند رای نمی آورد. این اتفاق افتاد، آنها در مرح��ه دوم شش روز وقت داشتند که به این نتیجه ‏برسند که باید به کسی که طرفدارشان است رای بدهند، نه به کسی که مخالف شان است، برای ‏فهمیدن این موضوع چهار روز صبر کردند و وقتی به نتیجه رسیدند فقط 24 ساعت وقت داشتند.‏
دو سال قبل: اصلاح طلبان می دانستند که فقط می توانند شش کرسی از پانزده کرسی را داشته ‏باشند، آنها برای اولین بار تصمیم گرفتند همان کاری را بکنند که باید بکنند.‏
امسال: اصلاح طلبان می دانند که می توانند چهل درصد مجلس را به دست بیاورند، ولی چون ‏دوست دارند هفتاد درصد مجلس را به دست بیاورند همان چهل درصد را هم به دست نمی آورند.‏
نتیجه گیری: ما دوست داریم، ما می خواهیم، ما حق داریم، اما آنها هم دوست دارند، آنها هم می ‏خواهند و آنها هم حق ما را می توانند بخورند.‏

نامشروع است، نامشروع خواهد ماند
انتخابات شوراهای شهر نامشروع است، شوراها تشکیل شد.‏
انتخابات مجلس نامشروع است و مجلس فرمایشی است، مجلس با قدرت تشکیل شد.‏
انتخابات ریاست جمهوری نامشروع است، احمدی نژاد مقتدرترین رئیس جمهور تاریخ ایران شد.‏
انتخابات مجلس هشتم نامشروع است، مجلس تشکیل خواهد شد. ‏
نتیجه گیری: هفتاد درصد قدرت های جهان نامشروع هستند، ولی هستند.‏

عالیجناب سرخ پوش و عالیجناب کروبی
هشت سال قبل، رفسنجانی از سردار سازندگی تبدیل به عالیجناب سرخپوش شد.‏
شش سال قبل ابراهیم اصغرزاده ازدوست اصلاح طلبان تبدیل به دشمن اصلی انتخاباتی در ‏شوراها شد.‏
چهار سال قبل کرباسچی از امیرکبیر ایران تبدیل به سازشکار نوکر کارگزاران شد.‏
سه سال قبل رفسنجانی تبدیل به مفسد اقتصادی شد.‏
امسال کروبی از شیخ اصلاحات تبدیل به دشمن اصلی اصلاحات شد.‏
نتیجه گیری: ما در هر حال یک دشمن پیدا می کنیم که به او رای ندهیم.‏

تحریم باید گردد
شش سال قبل انتخابات شوراها را در حالتی که نهضت آزادی هم تائید صلاحیت شده بود تحریم ‏کردیم چون اصلاح طلبان تنوانسته بودند شهرداری را اداره کنند، در نتیجه احمدی نژاد شهردار ‏تهران شد و ما هیچ تقصیری نداشتیم. ‏
چهار سال قبل انتخابات مجلس را تحریم کردیم، چون مجلس ششم نتوانسته بود هیچ کاری بکند، ‏در نتیجه حداد عادل رئیس مجلس شد. ‏
سه سال قبل انتخابات ریاست جمهوری را تحریم کردیم، چون نه از معین خوش مان می آمد و نه ‏از هاشمی، در نتیجه احمدی نژاد رئیس جمهور شد. ‏
امسال چون نامزدهای اصلاح طلب رد صلاحیت شده اند انتخابات را تحریم می کنیم. ‏
نتیجه گیری: ما اول می دانیم نمی خواهیم در انتخابات شرکت کنیم، بعد دلیل آن را پیدا می کنیم.‏

 ‏
پنج روز دیگر تا انتخابات مانده است. ایستگاه خلوت است، اکثر مسافران دیر به قطار می رسند، ‏ده قدم به ده قدم پلیس ایستاده است، راننده قطار سرهنگ بازنشسته ای است که معلوم نیست می ‏خواهد قطار را به محل تعیین شده ببرد. در بیرون ایستگاه مسافران دارند تصمیم می گیرند که ‏سوار قطار بشوند یا نه و می دانند که اگر سوار قطار نشوند، باز هم جا می مانند. ‏

اصولگرایان می خواهند بطور کامل اصلاح طلبان را از همه حکومت حذف کنند. خاتمی دیروز ‏گفت: « باید نقشه حذف اصلاح طلبان را به هم زد.» ظاهرا طرف مقابل می خواهد اصلاح طلبان ‏را کاملا از حکومت بیرون کند و نکته جالب اینکه خود اصلاح طلبان هم می خواهند بیرون ‏بروند. به نظر من که باید دست و پای اصلاح طلبان را ببندند که فرار نکنند. یک دفعه می بینی ‏بعد از انتخاب شدن هم طرف استعفا داد. در همین راستا پیشنهاد می شود دوستان آرامش خودشان ‏را حفظ کنند، یادشان نرود که وارد مرحله تبلیغات انتخاباتی شدیم و اگر کسی می خواهد انتخاب ‏شود، باید برای انتخاب شدن تلاش کند. در همین راستا توجه به موارد زیر پیشنهاد می شود.‏
اول: خیلی از اصلاح طلبان از مردم می خواهند که به آنها رای بدهند، آنها می گویند: « ای مردم! ‏برای مقابله با کسانی که انتخابات نمایشی برگزار می کنند، به ما رای ��دهید.» وقتی از مردم می ‏خواهیم در انتخابات شرکت کنند، نباید بگوئیم شرکت در انتخابات بیهوده است، چون اگر بتوانیم ‏این را ثابت کنیم، مردم به خودمان رای نمی دهند.‏
دوم: با همین وضع موجود فکر می کنم گروه مخالفان دولت( اصلاح طلبان و اعتماد ملی) بین ‏چهل تا شصت درصد مجلس را می گیرند. مهم ترین موضوع این است که اصلاح طلبان باید ده ‏نفر اول تهران را ببرند، ما انتخابات را می بریم. رای اول تهران متعلق به اصلاح طلبان است و ‏به همین دلیل باید از طرفداران اصلاح طلبان خواست به لیست رای بدهند. ‏
سوم: هیچ فرقی نمی کند که نماینده مجلس چقدر آدم بزرگ و مهمی باشد، از نظر واقعی نطق پیش ‏از دستور مهم نیست، رای دادن پس از دستور مهم است. ‏
چهارم: هر کاری می توانیم باید بکنیم که طرفداران دولت رای کمتری بیاورند و مخالفان دولت ‏رای بیشتری بیاورند. این مجلس، مجلس شش ماه آینده نیست، هرکسی در سال آینده رئیس جمهور ‏شود باید از همین مجلس رای اعتماد بگیرد. مجلس هشتم شاهد جنگ یا صلح، شاهد توافق با ‏آمریکا و اروپا یا مجادله با آنها، شاهد ادامه عمر دولت احمدی یا پایان عمر آن و مهم تر از همه ‏تغییراتی است که به یقین در یکی دو ساله آینده رخ داده است. به همین دلیل حتی اگر کاری کنیم ‏تعداد 36 نفر نماینده اصلاح طلب بشود 38 نفر کاری بزرگ کردیم. ‏
پنجم: به نظر من حضور افرادی مانند لاریجانی و توکلی در مجلس لازم است، خیلی هم لازم ‏است، ولی قطعا ما نباید رای بدهیم که آنها به مجلس بیایند.‏
ششم: به قول یکی از اصلاح طلبان، " شورای نگهبان فرصت سازماندهی و تبلیغات را از اصلاح ‏طلبان گرفت." این اصلاح طلبان آدمهای بامزه ای هستند، جوری حرف می زنند انگار اگر وقت ‏داشتند سازماندهی می کردند یا جایی برای تبلیغات پیدا می کردند. باز هم خدا را شکر که وقت ‏ندارند، وگرنه در دو هفته همه به جان هم می افتادند. البته شانس بزرگ این است که ملت برای ‏تصمیم گرفتن به 24 ساعت وقت بیشتر نیاز ندارند، احمدی نژاد که از یادمان نرفته.‏
هفتم: تیترهای خبرگزاری فارس عبرت آموز است؛ تیتر اولش این بود: " تحکیم وحدت گفت، ‏گروههای اصلاح طلب کاملا متفرق در انتخابات شرکت کرده اند." تیتر دوم اش هم این بود: " ‏انشقاقی در میان اصولگرایان رخ نداده است." لامصب ها تلاش کوچکی هم نمی کنند که نشان ‏ندهند که دارند بازی روانی می کنند. خواهش می شود اصلاح طلبان تا آخرین ساعت رای گیری ‏جلوی دهان کسانی را که دعوا راه می اندازند بگیرند. برای این کار از چسب مناسب هم می شود ‏استفاده کرد، البته چسب کاغذی به درد نمی خورد، از چسب های پلاستیکی مخصوص بسته بندی ‏کارتون ی�� چسب مخصوص پانسمان استفاده شود.‏

پیمان با مصدق‏
هنرهای دوستان تحریمی هر روز شکوفاتر می شود، حبیب الله پیمان انتخابات را تحریم کرد و ‏گفت: « اگر فردی مانند مصدق یا مدرس یا یک درجه پایین تر در میان کاندیداها حضور داشت، ‏ما در انتخابات شرکت می کردیم.» در همین راستا توضیحات زیر ضروری است.‏
اول: اگر فردی مثل مصدق یا مدرس نامزد شرکت در مجلس بود، حتما باید خدا هم رئیس ‏جمهورمان بود و حضرت علی هم رئیس قوه قضائیه بود که در این حالت اصلا انتخاباتی برگزار ‏نمی شد.‏
دوم: به شوخی گفتم دکتر پیمان در زمان جوانی جزو گروههایی بود که به این تحلیل رسیده بود ‏که شیوه مبارزاتی مصدق به این دلیل که وی به پارلمانتاریسم معتقد بود، غلط بود. البته ایشان هم ‏مثل بقیه هموطنان ماست، وقتی مصدق زنده است، با او مخالفند، وقتی مرد طرفدارش می شوند. ‏

پهلوان اکبر و سلطان علی شاه
راستش را بخواهید می خواستم در روزهای انتخابات وارد گفتگوی اینترنتی با اکبر گنجی بشوم، ‏به همین دلیل منتظر بودم نوشته او در مورد انتخابات منتشر شود و به آن پاسخ بدهم. دو روز قبل ‏مقاله ای را در اینترنت خواندم با تیتر « به کام سلطان، به زیان دموکراسی» تیتر را که دیدم ‏متوجه شدم مطلبی از « علی کشتگر» است. ��و سه بخش از مقاله را که خواندم از شدت جراحات ‏وارده حالم بد شد، با خودم فکر کردم « این علی کشتگر چرا اینقدر تند برخورد می کند؟» مطلب ‏را ادامه دادم و دیدم تحمل این حجم از بزن بزن را ندارم، لامصب این علی کشتگر جوری نوشته ‏بود که انگار آیت الله خامنه ای دارد سخنرانی می کند. البته با خودم فکر کردم، آدم وقتی مدتی ‏طولانی در خارج باشد همین جوری می شود. راستش را بخواهید جرات نکردم مقاله را تمام کنم، ‏ترسیدم چنان اثری روی من بگذارد که همین فردا برگردم ایران و در یک عملیات انتحاری هم ‏خودم را بکشم و دیگران را. هر جوری فکر می کنم می بینم این علی کشتگر خیلی تند برخورد ‏می کند. از همه کسانی که قلب شان ضعیف نیست و بالای هجده سال دارند، درخواست می کنم ‏مقاله « به کام سلطان، به زیان دموکراسی» را حتما بخوانند. البته مطلب اشتباه چاپی دارد، نمی ‏دانم چرا بالای مقاله نام اکبر گنجی نوشته شده است. البته من مطمئنم بزودی مطلب اکبر گنجی در ‏مورد انتخابات منتشر می شود، به محض انتشار قصد دارم چیزی در مورد آن بنویسم، خدا کند ‏قبل از انتخاب مطلب را ببینم.‏

چرا نباید انتخابات را به هیچ دلیل تحریم کرد؟

یک مقاله از ابراهیم نبوی پیدا کردم که درباره انتخابات شوراها نوشته شده بود، به نظرم این مقاله ‏را الآن هم می شود خواند. به همین دلیل با اجازه او تغییراتی در مقاله دادم تا منتشر شود.‏

اول: مهم ترین دلیل تحریم انتخابات این است که تحریم کنندگان می خواهند مردم در انتخابات ‏شرکت نکنند تا نظام مشروعیتش را از دست بدهد و در نتیجه مردم و جوامع بین المللی این نظام ‏را تغییر دهند. در حالی که تجربه نشان می دهد که با وجودی که احمدی نژاد با کمترین رای و ‏بیشترین تحریم انتخاباتی پیروز ش و همه فهمیدند این نظام مشروعیت ندارد، نه تنها قدرت نظام ‏کمتر نشد، بلکه بیشتر هم شد. ‏
دوم: یکی دیگر از دلایل تحریم این است که با شرکت نکردن در انتخابات نظام یکدست شود �� ‏مردم و جهان کار حکومت را یکسره کنند. در حالی که الآن دو سال و نیم است که حکومت کاملا ‏یکدست است و نه مردم و نه جهانیان هیچ نشانه ای برای اینکه کار حکومت را یکسره کنند از ‏خودشان بروز نمی دهند، فقط زندگی مردم سخت تر شده است.‏
سوم: دلیل سوم تحریم این است که یک گروه از پیرمردها در داخل و خارج از ایران زندگی می ‏کنند که نه حوصله دارند وارد حکومت شوند و نه بلدند حکومت کنند. این افراد در هر چهار سال ‏یک ماه برای تحریم انتخابات ظاهر می شوند، و بعد از اینکه زندگی ملت را ضایع کردند به ادامه ‏زندگی شان می پردازند. ‏
چهارم: دلیل چهارم انتخابات این است که خیلی از ایرانیان هنوز فرق انقلاب و انتخاب را نمی ‏فهمند و به همین دلیل دوست دارند با یک انتخاب حکومت تغییر کند. به همین دلیل فرق بین دو ‏گروه رقیب را نمی فهمند. البته با توجه به اینکه در سه انتخابات قبلی و بخصوص پس از احمدی ‏نژاد تفاوت میان شورت مردانه و زنانه مشخص شد و فرق این دو گروه توی چشم همه ملت ایران ‏رفت، فکر می کنم این دلیل هم فعلا منتفی است.‏
پنجم: مهم ترین دلیل تحریم در انتخابات ایران این است که ما ایرانی ها در هر کاری باید ثابت ‏کنیم از همه تندتر هستیم، و این کار را هم باید بدون پرداخت هیچ هزینه ای و بدون تکان خوردن ‏از جای مان انجام دهیم. تحریم سیاست کسانی است که هیچ کاری نمی کنند، اما از همه هم تندتر ‏هستند.‏
ششم: در گذشته حکومت ایران از حضور 80 درصدی و 60 درصدی و 50 درصدی مردم در ‏انتخابات نتیجه می گرفت که مردم حکومت را دوست دارند و اصولا سیاست حکومت در ایران ‏این بود که تعداد بیشتری در انتخابات شرکت کنند، در حالی که در دو سه سال اخیر، حکومت ‏حضور 40 درصدی و 30 درصدی و 20 درصدی مردم را هم نشانه حمایت ملت از نظام می ‏داند و اصولا سیاست حکومت در سه سال گذشته این است که تلاش کند تا انتخابات تحریم شود. و ‏لذا به کسانی که می خواهند با این حکومت مبارزه جدی کنند، پیشنهاد می کنیم حالا که حکومت ‏طرفدار تحریم انتخابات است، حداقل برای زدن توی دهان حکومت هم که شده، در انتخابات ‏شرکت کنیم. ‏

البته که نفت خوردنی نیست، چون اگر خوردنی بود آن را می خوردیم و ضایع نمی کردیم. بدبختی ‏ما این است که اگر یک نفر یک میلیارد پول نفت را بخورد ما از ناراحتی سکته می کنیم، اما اگر ‏کسی در کمال بلاهت صد میلیارد پول نفت را تبدیل به آشغال کند، خیال مان راحت است که اگر ‏همه چیزمان از دست رفته باز خدا را شکر که طرف دزد نیست. ای کاش دزد بود و یک صدم ‏پولی که نابود شده، می دزدید بقیه اش را خرج زندگی مردم می کرد. حالا اینها به کنار، جوری ‏حرف می زند انگار ما گفته بودیم که « اگر من انتخاب شوم نفت را به سفره مردم می برم.» ‏دیروز احمدی نژاد در کمال احساس بامزه گی گفت: « نفت خوردنی نیست که آن را سر سفره ها ‏بیاوریم.» ‏

احمدی نژاد دو سال قبل گفت: « اسرائیل را از روی نقشه جهان محو می کنیم.» ‏
یک سال بعد: « نقشه جهان رومیزی نیست که لکه اسرائیل را از روی آن محو کنیم، گوله نمکم، ‏نه؟»‏

احمدی نژاد یک سال قبل گفت: « تا دو ماه دیگر به قله های هسته ای می رسیم»‏
یک سال بعد: « انرژی هسته ای که قله اورست نیست که ما به آن برسیم، ها ها ها!»‏

احمدی نژاد یک سال و نیم قبل گفت: « یک دختر 16 ساله در خانه خودش با وسایل ساده و ‏معمولی انرژی اتمی تولید کرد.»‏
یک سال بعد: « انرژی اتمی که کاردستی نیست که یک بچه 16 ساله در خانه خودش با وسایل ‏معمولی آن را بسازد، این مزخرفات را چه کسی گفت؟»‏

نتیجه گیری اخلاقی: گاهی اوقات دو سالی طول می کشد تا آدم متوجه شود وضعیت تا این حد ‏احمقانه است.‏

چرا تحریم بد است؟
اصولا به سه دلیل نباید انتخابات را تحریم کرد
دلیل اول: محمود احمدی نژاد رئیس جمهور است. ‏
دلیل دوم: رئیس جمهور احمدی نژاد است.‏
دلیل سوم: کشور ایران توسط احمدی نژاد اداره می شود.‏

روشنفکرنمایان مساله دار منحط کافر بی دین
کسی که به ما نپریده بود، کلاغ ورپریده بود. از زمین و آسمان تیر خلاص به جان این دکتر ‏عبدالکریم سروش که در زندگانی مهم ترین کاری که سی سال است تلاش کرد اثبات کند دین ‏موضوعی خطرناک نیست و دین با آزادی تضاد ندارد و دین با دموکراسی بیگانه نیست و اصولا ‏آدم می تواند دین داشته باشد و به مردم حمله نکند، می بارد. حالا اگر مصباح یا مهدوی کنی یا ‏حجت الاسلام فاکر یا هر نوع ترتیب دهنده دیگر، چنین چیزی گفته بود، غصه نمی خوردیم، ‏بالاخره می گفتیم دارند به رسالت الهی شان عمل می کنند. حالا چرا مجید مجیدی؟ از دیروز دارم ‏به کلاغ و ورپریده و این جور چیزها فکر می کنم. در یک وب سایت امت حزب الله این عنوان ‏رویت شد که « مجید مجیدی نسبت به اهانت روشنفکرنماها به مقدسات اعتراض کرد.» همه چیز ‏این اعتراض را می شود آدم بفهمد، جز اینکه می گویند « روشنفکر نماها»، چرا « روشنفکر ‏نماها»؟ مگر معتقد نیستیم که همه روشنفکران فاسد و غربزده و خائن و پلید و بیمار هستند؟ همان ‏روشنفکر خالی هم بگوئیم مردم منظورمان را می فهمند.‏

شفاف، شفاف، شفاف تر
محمد البرادعی گفت: « ایران باید شفاف تر باشد.» کارشناسان توضیح دادند که به چه دلیل ایران ‏نمی تواند شفاف تر باشد
توضیح اول: چون از پشت آن همه چیز معلوم می شود.‏
توضیح دوم: اگر ایران شفاف باشد مردم می فهمند پشت قضیه چه خبر است.‏
توضیح سوم: چون آن پشت اصلا چیز جالبی نیست.‏
توضیح چهارم: ایران حاضر است شفاف برخورد کند، اما پشت پرده.‏

سردار رفت مسافرت
صاحابش اومد. بالاخره بعد از اینکه 1.5 میلیون نفر از خانمهای کشور به اتهام فساد اخلاقی ‏مورد تذکر قرار گرفتند، بعد از اینکه صدها نفر به عنوان اراذل و اوباش فاسد بازداشت، زندانی ‏و کلی از آنان اعدام شدند، بعد از اینکه هزاران نفر به عنوان خرده فروشان فاسد مواد مخدر به ‏زندان افتادند، بعد از اینکه هفته قبل نیروی انتظامی اعلام کرد 2000 سارق دستگیر شدند، ‏سردار زارعی فرمانده پلیس تهران به دلیل فساد اخلاقی از کار برکنار شد، ظاهرا گفته اند که ‏آقای شاهرودی یواشکی این کار را کرده و برای این که کسی متوجه این کار نشود یک هفته ای ‏است هیچ جا پیدایش نیست. ‏

پاسخ به سووالات انتخاباتی
حرف مرد یکی است، آن هم در آستانه روز جهانی زن. البته واقعیتش را بخواهید خیلی هم در ‏مورد این که مرد هستیم اصراری نداریم، اما روی اینکه حرف مان یکی است هم اصرار نداریم. ‏در سال گذشته بارها و بارها در مورد انتخابات مطالبی نوشتم، دیروز که داشتم مقالات دو سال ‏گذشته ام را نگاه می کردم دیدم دهها نوشته در این مورد دارم. در هفته آینده کلی از این نوشته ها ‏را به قول دوستان بازنشر می کنم. از طرف دیگر تصمیم گرفتم در پنج روز آخر به سووالاتی که ‏دوستان مساله دار درباره انتخابات دارند، حتما پاسخ بدهم که کسی لال و مساله دار پای صندوق ‏رای نرود و یا خدای ناکرده توی خانه ننشیند. سرتان را گول نمالید که این دفعه با دفعات قبل فرق ‏دارد، دفعه قبل هم همین فکر را می کردیم، مساله این است که لیست اصلاح طلبان در تهران باید ‏اولین رای های تهران را بیاورد، حتی اگر در پایان انتخابات بیست درصد که نه فقط ده درصد هم ‏نه، حتی اگر فقط ده نفر به مجلس بروند. اگر اولین افراد لیست وکلای تهران اصلاح طلبان باشند ‏معنی این حرف پیروزی در صحنه سیاسی است. کلیه کسانی که سووال دارند سووالات شان را ‏برای ای میل روزآنلاین یا برای ای میل دیگری من بفرستند تا هفته آینده به این سووالات پاسخ ‏بدهم. هر کسی هم که نظری دارد نوشته اش را کوتاه و مختصر بفرستد که در همین صفحه و اگر ‏جا نشد در دوم دام دات کام منتشر کنم. چراغها را روشن کنیم و برای رسیدن به روز جمعه ‏حرکت کنیم. ‏
ebrahim.nabavi@gmail.come

آخرین لیست ها هم اعلام شد. شورای نگهبان هم تا آخرین لحظه مقاومت دلیرانه ای کرد. اصلاح ‏طلبان لیست انتخاباتی تهران را منتشر کردند. وزارت کشور هم دارد تلاش می کند که حداقل تا ‏یک هفته پس از برگزاری انتخابات لیست را منتشر کند. به نظر نمی رسد کسی علاقه ای به ‏برگزاری انتخابات داشته باشد، راست ها با وجود اینکه مطمئن هستند که رقیب ندارند، به نظر ‏می رسد می ترسند یک دفعه رای نیاورند. اصلاح طلبان هم با وجود اینکه می دانند که باید همین ‏چهار تا و نصفی کرسی مجلس را بگیرند، اما انگار می ترسند اعلام کنند که قرار است حضور ‏فعال داشته باشند. فعلا در رفتار انتخاباتی دو گروه تفاوت های زیر قابل کشف است:‏
اول: اصلاح طلبان معترض اند که چرا رد صلاحیت شده اند، به همین دلیل چند نفرشان که تائید ‏صلاحیت شده بودند و قطعا انتخاب می شدند از انتخابات انصراف دادند. ‏
دوم: اصلاح طلبان رسانه ندارند، به همین دلیل هم در همان دو تا رسانه ای که دارند به جای تبلیغ ‏برای پیروزی شان در انتخابات دارند نظرات کسانی را منتشر می کنند که با حضورشان در ‏انتخابات مخالف اند، در عوض رئیس جمهور برای پیروزی در انتخاباتی که می داند کسی رقیبش ‏نیست، سفر بغداد می رود و از سفر نیامده مصاحبه مطبوعاتی انتخاباتی می کند.‏
سوم: اصلاح طلبان در نشریات شان دائما دارند تاکید می کنند که اصولگرایان با هم هیچ اختلافی ‏ندارند و سر و ته یک کرباس هستند، در عوض اصولگرایان و صدا و سیما و غیره دارند ‏اختلافات اصلاح طلبانی را نشان می دهند که 80 درصد لیست شان مثل هم است. ‏
چهارم: اصلاح طلبان با وجود اینکه با دولت مخالفند، اصلا هیچ انتقادی از دولت نمی کنند و فقط ‏دارند جوراب همدیگر را بادبان می کنند، در عوض اصولگرایان که دولت را در دست دارند، ‏دارند از دولت انتقاد می کنند تا ملت به آنها به عنوان مخالفین دولت رای بدهند و به اصلاح طلبان ‏به عنوان طرفدار دولت رای ندهند.‏
پنجم: بزرگان اصلاح طلب مثل هاشمی و خاتمی به جای دفاع از نامزدهای اصلاحات فعلا ‏سیاست سکوت در پیش گرفتند که پس از افتادن همه مجلس به دست دولتی ها، بعدا اعتراض کنند، ‏در عوض بزرگان اصولگرایان از رهبری گرفته تا پائین از ملت می خواهند در صحنه حاضر ‏شوند و به اصولگرایان رای بدهند.‏
ششم: اصلاح طلبان وقتی قدرت دارند چنان بازی می کنند انگار هیچ قدرتی ندارند، وقتی هم ‏قدرت ندارند چنان بازی می کنند انگار در هر حال برنده خواهند شد، اما اصولگرایان هر چقدر ‏هم قدرت داشته باشند، دنبال بقیه قدرتی که ندارند می روند. ‏
نتیجه گیری اخلاقی: پیروزی در انتخابات یک بازی سیاسی است، اگر کسی خوب بازی کند می ‏برد حتی اگر حق نداشته باشد، اگر هم بد بازی کند، می بازد، حتی اگر حق داشته باشد.‏

چهارده اسفند آمد و رفت‏
این مملکت حساب و کتاب ندارد، یک دفعه می بینی چنان همه مصدق را تبدیل می کنیم به تنها ‏انسان مهم در تاریخ کشور که انگار در تمام این تاریخ کسی جز او وجود نداشته و روز چهاردهم ‏اسفند می شود مبدا تاریخ مان و ملی کردن نفت می شود مهم ترین حادثه بشری و کودتای 28 ‏مرداد هم می شود تنها دلیل مخالفت ما با آمریکای جهانخوار و دو سال بعد می بینی 14 اسفند آمد ‏و رفت و کسی یادش نبود که امروز همان 14 اسفند است که روز درگذشت مصدق بود. امسال ‏هرچه این طرف و آن طرف خبرها را گشتیم خبری از چهارده اسفند نبود. ‏

پیروزی دیپلماتیک پس از پیروزی هسته ای‏
صدا و سیما اعلام کرد در نشست شورای امنیت آمریکا و اروپا شکست خوردند، چون به جای ‏اینکه 15 رای علیه ایران داده شود، 14 کشور علیه ایران رای داد و کشور اندونزی رای ممتنع ‏داد. تا این لحظه حساس تاریخی صدور چهارده رای علیه ایران بزرگترین موفقیت دیپلماتیک ‏احمدی نژاد محسوب می شود، کارشناسان پیش بینی می کنند که احتمالا اگر ایران با همین سرعت ‏پیش برود و هر دو سال موفق بشود یک رای مخالف را به ممتنع تبدیل کند، تا بیست سال دیگر و ‏در زمان صدور قطعنامه سی ام احتمال دارد که شورای امنیت بیست سال بعد، با هفت رای ممتنع ‏باز هم ایران را محکوم کند. واقعا دیپلماسی خیلی چیز مهمی است، سعی کنید این موضوع را ‏درک کنید.‏

مجید مجیدی در بایکوت
فیلمسازی هم در ایران روز به روز سخت تر می شود. از یک طرف باید در صحنه فعال باشی، ‏از طرف دیگر باید حواس ات به پشت صحنه باشد، باید کلی بازی کنی تا بتوانی در صحنه بمانی، ‏از آن طرف دیگر دوربین هم روشن است. وسط این همه مجتهد و صاحب نظر دینی و مراجع ‏تقلید و علمای اعلام که در صدور حکم تکفیر تخصص دارند، یک دفعه مجید مجیدی حکم تکفیر ‏سروش را صادر کرد و سخنانش در ابعاد وسیع از صدا و سیما پخش شد. راستی کسی از حاتمی ‏کیا و کمال تبریزی و میرکریمی و بقیه بچه مذهبی های درست و حسابی سینما کسی خبری ندارد؟ ‏خدا حفظ اش کند، حاتمی کیا چند سال قبل وسط دعواهای سیاسی می گفت « در شرایط فتنه و ‏طوفان باید آدم مواظب شترهایش باشد.» من فکر کنم مجیدی یادش رفته که بالاخره این شتر پشت ‏در خانه او هم می خوابد. شاید هم اصلا به شتر فکر نمی کند. ‏
‏ ‏
زندانی دمپایی صورتی
گاهی اوقات آدم نمی داند که آنچه دیگران می گویند و مطمئن است دروغ است، واقعا حقیقت دارد ‏یا چیزهایی که خودش دیده است، دروغ بوده. یک دفعه می بینی در مملکتی که اگر یک نفر سه ‏روز در ایران روزنامه نگاری کرده باشد، قطعا همه متوجه وجود او می شوند، یک « زورو» یا ‏یک « چه گوارا» پیدا می شود و یک کتاب پانصد صفحه ای می نویسد درباره 24 ساعتی که در ‏زندان اوین بازداشت شده و توضیحاتی درباره زندان اوین می دهد که هرچه می خواهی خودت را ‏قانع کنی که این زندان اوین همان زندان اوین است که تو از آن خبر داشتی و دیده بودی به نتیجه ‏نمی رسی. مشکل این است که ایشان هم همان روزی زندانی بوده که تو هم زندانی بودی، بنا ‏براین حتما تو اشتباه می کنی، چون نمی شود که یک موجود محترم یک کتاب قطور در مورد ‏واقعه ای بنویسد و آن واقعه اتفاق نیفتاده باشد. مقاله ای منتشر شد در گاردین در مورد خانمی به ‏نام « زهرا قهرمانی» که حقایق جدیدی را درباره زندان اوین فاش کرد. واقعا این رژیم جمهوری ‏اسلامی عجب رژیم کثیفی است، می بینی تو را چهار ماه می اندازند توی زندان اوین ولی در تمام ‏این مدت نمی توانی بفهمی زندان اوین چیست. به بخشی از واقعیاتی که « زهرا قهرمانی» که پس ‏از یک ماه زندان به استرالیا رفت، در کتابش نوشته است چنین است:‏
‏1) متهم به دلیل این که دانشگاه شلوغ شده بود، در خیابان الکی دستگیر شد و او را به سلول ‏فاحشه ها انداختند. در آن زمان متهم نوزده ساله بود و حال 27 ساله است. ‏
‏2) متهم دستگیر شد چون مادرش زرتشتی و پدرش کرد بود. البته جرم او این بود که در دوران ‏خاتمی در خیابان رد می شد که دستگیر شد.‏
‏3) شورش زهرا زمانی آغاز شد که « پدرش برايش يک جفت دمپايي ‏صورتي خرید که با وجود ‏قوانين سختگيرانه جمهوري اسلامي، نمي توانست از آن استفاده کند.» ‏
‏4) دور و بر شوهر متهم که در آن سال 19 ساله بود « زنانی با چادرهای نازک و شورت های ‏توری» می چرخیدند. ‏
‏5) زندان اوین در سال 1378 مختلط بود؛ زهرا در زندان اوین با مردی به نام سهراب که در ‏طبقه بالای سلولش بود و یک زندانی سیاسی بود ارتباط برقرار کرد. ‏
‏6) زهرا در زندان اوین وقتی چشم بندش یک لحظه کنار رفت، این صحنه را دید: « راهرويي که ‏پبش رو و پشت سرم قرار داشت، تا بي نهايت ‏ادامه داشت. صدها در پشت سر هم قرار گرفته ‏بودند و در زمان هواخوري، راهروها در چپ و راست قرار ‏مي گرفتند.» توضیح اینکه در زندان ‏اوین صدها در پشت سر هم باز می شود، فرض کنید فاصله هر دو تا در 5 متر باشد، سالنی به ‏طول پانصد متر( حداقل صد در وجود دارد) در اوین وجود دارد. یعنی یک سالن زندان اوین به ‏اندازه ورزشگاه آزادی است. ‏
‏7) در دادگاه « قهرماني از دست زن تايپيست يا منشي دادگاه که با صداي تيزش، اتهاماتش را از ‏روي ‏صفحه کامپيوتر مي خواند، عصباني بود. او به همان مدت زماني که در زندان گذرانده بود ‏محکوم و از ‏تحصيل، محروم شد.» به عبارت دیگر پی می بریم که در دادگاه های چمهوری ‏اسلامی « زن تایپیست» حضور دارد. و منشی دادگاه از روی « صفحه کامپیوتر» اتهامات را می ‏خواند. ‏
چند نتیجه منطقی
‏1)‏ نویسنده احتمالا در بیست سال اخیر هرگز در ایران زندگی نکرده است.‏
‏2)‏ نویسنده احتمالا یک استرالیایی است که برای فروش بیشتر کتابش از اسم مستعار زهرا ‏قهرمانی استفاده کرده است.‏
‏3)‏ نویسنده حتی یک بار هم یک کتاب از خاطرات زندانیان اوین را ندیده است.‏
‏4)‏ نویسنده نه تنها تا به حال دادگاه نرفته است، بلکه حتی یک بار هم کتاب یا مقاله ای را ‏درباره دادگاه های ایران نخوانده است.‏
‏5)‏ نویسنده اشتباها دستگیر شده و یک ماه در قسمت فواحش زندانی می شود، در آنجا عاشق ‏مردی می شود که هم سلولش بود و در همان یک ماه زن زندانبانی می خواست به او ‏دست درازی کند، و در همان یک ماه شکنجه می شود( جرم زندانی تمایل به پوشیدن ‏دمپایی صورتی است) و بعد از یک ماه از تحصیل محروم شده و به استرالیا می رود.‏
‏6)‏ نویسنده ابعادی را برای زندان اوین ارائه می کند که حداقل بیست برابر زندان واقعی ‏است. ‏
‏7)‏ از همه مهم تر اینکه این حقایق مهم نه در یک نشریه درپیتی و درجه سه، بلکه در نشریه ‏معتبر « گاردین» منتشر شده است.‏

این سخنگوی شورای نگهبان هم موجود بامزه ای است. تا دیروز معلوم شد بیش از 2000 نفر رد ‏صلاحیت شده اند، یک روز اعلام می کنند که 4500 نفر تائید صلاحیت شدند، روز دیگر اعلام ‏می کند بیش از 4000 هزار نفر تائید صلاحیت شدند، یک روز اعلام می کنند بیش از صد نفر ‏علاوه بر 4400 نفر تائید صلاحیت شدند، روز دیگر اعلام می کنند 800 نفر در تهران تائید ‏صلاحیت شدند، روز بعد می گویند 3600 نفر علاوه بر تهران تائید صلاحیت شدند. فعلا هر روز ‏داریم همان خبر دیروزی را به شکلی جدید می شنویم.‏
اصلاح طلبان با سه لیست انتخاباتی وارد انتخابات تهران شدند که این سه لیست تقریبا در 27 ‏مورد از 30 مورد شبیه هم است، اصولگرایان هم با یک لیست انتخاباتی وارد شدند که در همان ‏یک لیست ده تا سی نفر متفاوت هستند. فعلا مهم ترین موضوع این است که هنوز لیست نهایی ‏نامزدها اعلام نشده، مردم هم می دانند که انتخابات حتما ده روز دیگر برگزار می شود. دولت هم ‏از همه می خواهد در انتخابات شرکت کنند، اصولگرایان هم پیش بینی کردند که انتخابات را می ‏برند، اصلاح طلبان هم در انتخابات شرکت می کنند ولی معلوم نیست به کی می خواهند رای ‏بدهند. مطابق معمول همه چیز در وقت اضافه اتفاق می افتد. البته برای ما به عنوان یک ایرانی ‏خیلی هم فرق نمی کند، وقتی ما برای تصمیم گرفتن در مورد سرنوشت مان به ده دقیقه وقت نیاز ‏داریم، در هر حال فرقی نمی کند، اگر دو سال هم فرصت داشته باشیم در همان ده دقیقه آخر ‏تصمیم می گیریم. ‏

همان اشتباه همیشگی‏
البته ما که مومن نیستیم، آنها هم مار نیستند، ولی نمی دانم چند بار باید یک اتفاق بیفتد تا به این ‏نتیجه برسیم که همان اتفاق خواهد افتاد؟ اصلاح طلبان که در چند انتخابات قبلی یا عملا انتخابات ‏را تحریم کرده بودند یا اینکه فکر کرده بودند بالاخره یک طوری می شود و بعدا به این نتیجه ‏رسیدند که کار اشتباهی کردند، باز هم دارند همان اشتباه قبلی را می کنند. چرا فکر نمی کنند که ‏اگر می توانند ده نفر را به مجلس بفرستند، همان ده تا را باید محکم نگه دارند. البته « شورای ‏فعالان ملی مذهبی اعلام عدم شرکت در انتخابات را کردند» باز هم بهتر از تحریم کردن است. ‏البته بگویم که من خودم عمیقا طرفدار تحریم هستم، ولی واقعیت این است که این کار از نظر ‏عقلانی درست نیست. چند دلیل هم دارم که به نظرم روی آنها فکر کنید بهتر است تا روی آنها ‏فکر نکنید.‏
اول: اگر انتخابات را تحریم نکنیم، حدود 53 درصد در انتخابات شرکت می کنند، اما اگر ‏انتخابات را تحریم کنیم، احتمالا 51 درصد از واجدین شرایط در انتخابات شرکت می کنند، با این ‏وجود ما معتقدیم که 90 درصد مردم مثل ما فکر می کنند، البته فقط ما اینطوری نیستیم، کسی که ‏‏20 درصد رای می آورد هم عملا معتقد است 90 درصد مردم طرفدارش هستند، کسی هم که 2 ‏درصد طرفدار دارد فکر می کند 90 درصد مردم طرفدارش هستند. اشکال تحریم این است که ‏معلوم می شود چند درصد طرفدار ما هستند، به همین دلیل برای جلوگیری از افسردگی سیاسی ‏بهتر است تحریم نکنیم.‏
دوم: ما در هر حال معتقدیم انتخابات با تقلب برگزار می شود. در انتخابات احمدی نژاد که اصلاح ‏طلبان آن را برگزار کردند و شورای نگهبان دست اصولگرایان بود و اصولگرایان پای صندوق ‏ها بودند، هم اصولگرایان و هم اصلاح طلبان این انتخابات میمون و مبارک را تقلبی می دانستند. ‏نکته این که رئیس قوه مجریه و رئیس قوه مقننه هر دو معتقد بودند انتخابات با بداخلاقی برگزار ‏شده است. ما که در هر حال حتی اگر انتخاب بشویم هم معتقدیم که انتخابات با تقلب برگزار می ‏شود، این چه کاری است در انتخاباتی که با تقلب برگزار می شود تحریم می کنیم؟ فقط انتخاباتی ‏را می شود تحریم کرد که مطمئن باشیم برگزاری آن با سلامت صورت می گیرد، چون اگر ‏انتخابات سالم نباشد ما چطور می خواهیم اثبات کنیم که تحریم ما اثر داشته است؟ ‏
سوم: اگر به فرض انتخابات تحریم شود و با یک فرض دشوار دیگر دولت اعلام کند که مثلا 60 ‏درصد مردم در انتخابات شرکت نکردند( که مطمئنیم که دولت این کار را نمی کند) تازه می توانیم ‏ثابت کنیم مردم در انتخابات به دلیل تحریم مورد نظر ما شرکت نکردند، در این صورت می ‏توانیم بگوئیم که حکومت مشروعیت قانونی ندارد. یعنی همین چیزی که همین حالا هم بدون دلیل ‏و آمار می گوئیم در آن شرایط با دلیل می گوئیم، ما که در هر حال چنین اعتقادی داریم، پس چرا ‏بیخودی خودمان را آزار می دهیم؟ ‏
چهارم: هیچ کس در این تردیدی ندارد که انتخابات احمدی نژاد با کمترین حضور مردمی و با ‏بیشترین تحریم پس از انقلاب برگزار شد و طبعا به همین دلیل دولت احمدی نژاد باید کمترین ‏مشروعیت را داشته باشد، کمترین قدرت را داشته باشد و در جهان کمترین پذیرش را داشته باشد، ‏در حالی که دولت احمدی نژاد بیشترین قدرت را دارد، در تمام دنیا هم تا به حال هیچ رئیس ‏جمهوری به اندازه احمدی نژاد نماینده ایران نبوده است. حتی بچه های پنج ساله آمریکای لاتین هم ‏اسم رئیس جمهور ایران را می دانند و او را با انگشت نشان می دهند و می گویند « ماحموت ‏ماحموت» اگر قرار است تحریم کنیم اما دولت مشروعیت بیشتری پیدا کند، بیخودی چرا خودمان ‏را سبک می کنیم.‏
پنحم: ما اگر انتخابات را تحریم نکنیم و انتخابات با حضور گسترده مردم برگزار شود، حکومت ‏در هر حال اعلام می کند که آخرین انتخابات پرشورترین انتخابات بود. اگر هم انتخابات را تحریم ‏کنیم و مردم در انتخابات شرکت نکنند باز هم حکومت اعلام می کند انتخابات با شور فراوان ‏برگزار شد، ما که می دانیم در هر حال حکومت همین را اعلام می کند. ‏
ششم: قبلا پنج انتخابات را تحریم کردیم نتیجه اش را دیدیم، حداقل به آنچه دیدیم اعتماد کنیم. البته ‏نکته مهم این است که هر ایرانی معتقد است این دفعه فرق می کند، و البته در آن پنج بار هم به ‏همین موضوع معتقد بودیم.‏

قطعنامه سوم
قطعنامه سوم هم طبق معمول تصویب شد، می شود گفت گیجم. از شنیدن خبری که یقین داشتم ‏اتفاق می افتد تعجب کردم. به نتایج زیر رسیدم
یا حکومت ایران خیلی دیوانه است.‏
یا همه دنیا خیلی احمق اند.‏
یا حکومت ایران فکر می کند همه دنیا خیلی احمق اند.‏
یا همه دنیا فکر می کنند حکومت ایران خیلی دیوانه است.‏
یا دنیا عوض شده است و ما خبر نداریم.‏
یا ایران عوض نشده است و دنیا هنوز این را نمی داند.‏

دیکتاتوری مسرت بخش و دیکتاتوری معمولی
احمدی نژاد در جریان بازدید از عراق گفت « عراق بدون دیکتاتور مسرت بخش است.» آگاهان ‏سایر موارد را چنین اعلام کردند
‏1) در ایران دیکتاتوری ربطی با مسرت ندارد‏
‏2) ما نمی دانیم دیکتاتوری یعنی چه
‏3) دیکتاتور یکی بود و آن هم مرد.‏
‏4) ما به زور اثبات می کنیم دیکتاتور نیستیم و هر کسی هم بگوید دیکتاتور هستیم پدرش را در ‏می آوریم.‏
‏5) ما معتقدیم که آمریکا نمی تواند با تانک به عراق دموکراسی بیاورد، و در همین حال معتقدیم ‏که آمدن آمریکا به عراق باعث شد وضع مسرت بخشی غیر دیکتاتوری ایجاد شود.‏

بنده مسوول آن نخواهم بود
رئیس جمهور پس از تصویب لایحه بودجه گفت « دولت مسوول گرانی های سال آینده نخواهد ‏بود.» رئیس جمهور در حالی این نظر را داد که در سالهای قبلی هم هرگز قبول نکرده بود ‏مسوول گرانی است.‏
مسوول گرانی های امسال دولت قبلی بود
مسوول گرانی یک سال قبل دار و دسته هاشمی رفسنجانی بودند
مسوول گرانی های دو سال قبل هم به گفته رئیس جمهور مطبوعات و خبرنگاران بودند.‏

من واقعا از نحوه برخورد تلویزیون صدای آمریکا با نظرات مخالف لذت می برم، بخصوص ‏دیشب برنامه ای درباره انتخابات دیدم که در من این سووال ایجاد شد که چرا ما ایرانیان ‏دموکراسی را نمی فهمیم و چقدر نیاز داریم که افرادی مانند آقای فرهودی به عنوان مجری صدای ‏آمریکا و کسی که در مرکز دموکراسی زندگی می کند، به ما یاد بدهند که دموکراسی چیست. ‏احساس می کنم که اگر یک شبکه تلویزیونی مثل شبکه صدای آمریکا بتواند صدای موافقان و ‏مخالفان خودش را دقیقا به همین صورتی که در برنامه های زیبای این شبکه تلویزیونی پخش می ‏شود، پخش کنند، چیزی نمی گذرد که مردم ایران معنای دموکراسی را خواهند فهمید. در حالی که ‏ممکن است همین مردم به آمریکا بروند و پس از بیست سال در آنجا نه زبان انگلیسی را یاد ‏بگیرند و نه دموکراسی را بفهمند. باز خدا را شکر که اگر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ‏نظرات مخالفان را پخش نمی کند، حداقل صدای آمریکا هست که ما بفهمیم دموکراسی یعنی چی؟

به همین دلیل در آستانه انتخابات هشتمین مجلس شورای اسلامی تصمیم گرفتیم برای راهنمایی ‏ملت آزاده ایران با دوتن از صاحبنظران مخالف و موافق شرکت در انتخابات گفتگو کنیم و از این ‏طریق مردم را برای شرکت نکردن در انتخابات آماده کنیم. مصاحبه کننده ما در این مثال و در ‏این برهه حساس زمانی استاد فرهاد فرهی مجری برجسته صدای روز[ وابسته به روزآنلاین] ‏است.‏

فرهاد فرهی: همانطور که می دانیم انتخابات فرمایشی مجلس هشتم تا هفته دیگر برگزار می شود ‏و مردم ایران که همه ناظران آگاه، بدون هیچ استثنایی مطمئن هستند که هیچ کدام از مردم در ‏انتخابات شرکت نمی کنند، پیش بینی کرده اند که یک بار دیگر مردم به جمهوری اسلامی و ‏بخصوص اصلاح طلبان حاکم نه خواهند گفت. برای آگاهی ذهن مردم ایران تصمیم گرفتیم با دو ‏تن از موافقان و مخالفان انتخابات گفتگو کنیم. در این برنامه استاد کاویان درفشش به عنوان موافق ‏شرکت در انتخابات و آقای روزبه گهربار به عنوان مخالف حضور در انتخابات گفتگو کنیم. در ‏همین جا از خودمان قدردانی می کنیم و ای کاش جمهوری اسلامی منحط و کثافت بی شعور کمی ‏مانند ما عدالت را رعایت می کرد و اجازه می داد که همانطور که صدای روز تا با رویکردی ‏دموکراتیک و آگاهی بخش و عادلانه به مخالفان و موافقان خود اجازه مخالفت می دهد، آنها هم ‏این شهامت را داشتند که به مخالفان خود اجازه اظهار نظر بدهند. در ابتدا از استاد کاویان درفشش ‏به عنوان موافق شرکت در انتخابات نمایشی و فرمایشی رژیم جبار جمهوری اسلامی می خواهم ‏که علت موافقت شان را با حضور در این انتخابات فرمایشی بگویند. آقای درفشش لطفا بگوئید که ‏چرا از حضور مردم در انتخاباتی که نتیجه آن قبلا معلوم شده و نباید کسی در آن شرکت کند، ‏دفاع می کنید، به عنوان اولین سووال می خواستم بپرسم که آیا قبول دارید که خیلی آدم بی شعوری ‏هستید که از حضور مردم در این انتخابات دفاع می کنید؟
کاویان درفشش: البته من در مورد انتخابات فرمایشی مواردی را.....‏

فرهاد فرهی: پس شما معتقدید که مردم باید در انتخابات شرکت کنند و فرصتی به این رژیم ‏ددمنش بدهند که باز هم یک نمایش دیگر راه بیندازد، در حالی که نتایج انتخابات از حالا معلوم ‏است و شما خودتان هم می دانید که مردم نباید در انتخابات شرکت کنند، آیا با من موافق هستید؟
کاویان درفشش: بله، من معتقدم که نتیجه انتخابات از قبل معلوم است و به نظرم مردم باید در ‏انتخابات فرمایشی شرکت کنند و به جای اینکه رای ندهند، به زنان رای بدهند تا.....‏

فرهاد فرهی: ممنون از توضیحات شما که به عنوان موافق انتخابات صحبت کردید، اما مردم ‏ایران همین حالا با من تماس گرفتند و گفتند که زنان کاندیدا هم دست نشانده رژیم هستند و اصولا ‏شما خودتان هم می دانید که مردم نباید به آنها هم رای بدهند، لطفا توضیح بدهید که چرا مجلس در ‏حکومت پهلوی آزادی های زیادی داشت و در حال حاضر یک مجلس فرمایشی است که کسی ‏نباید در انتخابات مجلس شرکت کند.‏
کاویان درفشش: در مجالس حکومت پهلوی آقای پزشکپور...‏

فرهاد فرهی: اتفاقا توضیح جالبی دادید که نشان می دهد که چرا مردم در انتخابات نمی خواهند ‏شرکت کنند و شما هم متوجه شدید که چه اشتباه بزرگی کردید و البته ما چون نظرات موافق و ‏مخالف را در برابر هم می گذاریم، نظرات شما را در موافقت با انتخابات فرمایشی پخش کردیم. ‏لطفا بفرمائید که آیا موافق هستید که رای دادن به زنان کاندیدای مجلس هم کار غلطی است، پس ‏اگر موافقید چه راه حل دیگری دارید به عنوان موافق انتخابات؟
کاویان درفشش: من معتقدیم که این راه حل که ما به کاندیداهای زن رای بدهیم کار بیخودی است ‏و نباید به آنها رای بدهیم، بلکه می گویم مردم به جای اینکه در خانه بنشینند، باید از خانه بیرون ‏بروند و در صندوق ها وارد شوند و روی برگه رای بنویسند ما با رژیم مخالفیم، چون این راه....‏

فرهاد فرهی: البته این نظر شما هم نظر بیخودی است و مردم با من تماس می گیرند و مخالفت ‏شان را با شما اعلام می کنند، با توجه به این که نظر شما را به عنوان یک موافق با انتخابات ‏شنیدیم به سراغ یکی از مخالفان رای گیری می رویم و با ایشان حرف می زنیم. آقای روزبه ‏گهربار! لطفا بگوئید چرا مردم نباید در انتخابات شرکت کنند، چون حضورشان باعث می شود تا ‏رژیم مشروعیت پیدا کند، درست است؟ آیا قبول دارید که نظر من به عنوان یک مجری بی طرف ‏کاملا درست است؟
روزبه گهربار: بله، کاملا درست است، البته من باید بگویم که اصلا مردم نباید از خانه بیرون ‏بروند، چون رژیم از آنها فیلمبرداری می کند و بعدا از آنها سوء استفاده می کند، برای همین از ‏مردم می خواهم که اصلا پای شان را از خانه بیرون نگذارند. ‏

فرهاد فرهی: بله، این نظر بسیار درستی است، چون اگر مردم از خانه بیرون بروند ممکن است ‏با آنها مصاحبه کنند و حکومت به جهان اعلام کند که عده ای در انتخابات شرکت کرده اند، اگر ‏نظر مخالف دیگری هم دارید اعلام کنید.‏
روزبه گهربار: بله نظر شما کاملا درست است، البته من می خواهم توضیح بدهم که رژیم بسیار ‏تلاش می کند تا مردم در روز انتخابات از خانه بیرون بروند که من از مردم می خواهم بنشینند در ‏خانه و سعی کنند اصلا پای شان را از خانه بیرون نگذارند.‏

فرهاد فرهی: ممنون از لطف شما، برای مردم توضیح می دهم که به گفته آقای گهربار مردم از ‏خانه بیرون نروند، این یک موضوع مهم است. مردم باید بدانند که هر کسی در روز انتخابات از ‏خانه بیرون برود، خیلی موجود بی شعوری است. پس شما هم با من موافق هستید که مردم حق ‏ندارند روز انتخابات از خانه شان تکان بخورند؟‏
روزبه گهر بار: من معتقدم که مردم بهتر است در روز انتخابات از خواب هم بیدار نشوند، چون ‏ممکن است وقتی بیدار شدند، وسوسه بشوند بروند سر کوچه و بعد رژیم آنها را دستگیر کند و آنها ‏را مجبور به رای دادن کند.‏

فرهاد فرهی: البته الآن سه میلیون نفر از هموطنان با من تماس گرفتند و گفتند ممکن است در ‏روز انتخابات مامورین رژیم زنگ در خانه مردم را بزنند و آنها را برای رای گیری ببرند، آیا ‏قطعا با من موافق هستید که بهتر است مردم برق خانه شان را قطع کنند که کسی موفق به زنگ ‏زدن نشود؟ آیا با نظر من کاملا موافق هستید یا بزنم شکم تان را جر بدهم؟
روزبه گهربار: بله، من کاملا موافقم....‏

فرهاد فرهی: از آقای درفشش هم می خواهم نظرات شان را بفرمایند....‏
کاویان درفشش: می خواستم بگویم که مردم باید روز انتخابات....‏

فرهاد فرهی: خیلی ممنون، نظر موافق شما را هم شنیدیم و از هر دو میهمان برنامه تشکر می ‏کنیم، بخصوص از برنامه خودمان که به عنوان یک رسانه دموکراتیک نظرات موافق و مخالف ‏را مطرح می کند و ای کاش جمهوری اسلامی هم مثل ما رفتار دموکراتیک را نشان می داد.‏
کاویان درفشش: من می خواستم خداحافظی کنم و ....‏

فرهاد فرهی: خفه شو! شما خداحافظی نکن، آقای روزبه گهربار! شما اگر می خواهید به جای ‏ایشان هم خداحافظی کنید.‏
روزبه گهربار: من از طرف کلیه مخالفان و موافقان شرکت در انتخابات که البته یقینا کسی موافق ‏حضور در انتخابات نیست، خداحافظی می کنم. ‏

پیروزی واقعا شیرین است، بخصوص این که برای پیروزی این همه زحمت کشیده باشیم، مثلا ‏رئیس جمهور عزیزمان ساعتها بخاطر رسیدن به این پیروزی بزرگ مجبور شده باشد تمام دنیا را ‏سفر کند و مجبور شود با صد تا رئیس جمهور عکس یادگاری بگیرد و مجبور شده باشد برای ‏رسیدن به قله های هسته ای دهها نامه بنویسد. در همین راستا، آیت الله خامنه ای از نقش رئیس ‏جمهور در پیروزی هسته ای دفاع کرد. همین موضوع باعث شد بقیه مشکلاتی که وجود داشت هم ‏حل شود. در همین راستا، جواد لاریجانی مهم ترین جوادی که در سیاست خارجی ایران حضور ‏دارد، گفت « وزن تاکید گزارش البرادعی بر ادعاهای آمریکا زیاد است.» همین جواد ادامه داد: ‏‏« البرادعی زین مناسبی برای سواری آمریکا ندارد.» این جواد خاطرنشان کرد: « قطعنامه ‏احتمالی دندانهای سفتی ندارد.» ‏

با توجه به این که ممکن است برخی از عوام الناس نادان و بی اطلاع هنوز متوجه نشده باشند ‏منظور مسوولان امر و غیره از « پیروزی هسته ای» چیست با یک جواد مطلع در پیروزی هسته ‏ای مصاحبه ای کرده ایم که آن را برای ثبت در تاریخ منتشر می کنیم.‏

ما: لطفا بفرمائید چطوری شد ما در پرونده هسته ای پیروز شدیم؟
جواد مذکور: البته این پیروزی ارزان به دست نیامد و با این پیروزی ما توانستیم بر قله های بلندی ‏قرار بگیریم که در افق هستی درخشش بسیاری دارد و آرزوی بسیاری از ملت هاست.‏
ما: کاملا صحیح است، ولی لطفا بگوئید که این پیروزی چطور به دست آمد؟
جواد مذکور: ما برای این پیروزی تلاش های بسیاری کردیم، مثلا آقای لاریجانی بیش از هفت ‏بار در جلسات مهمی با آقای سولانا حضور پیدا نکرد و یا اگر هم حضور پیدا کرد، حتی یک کلمه ‏هم حرف نزد، در حالی که اگر حرف زده بود، ممکن بود مشکل هسته ای ایران حل شود و ما به ‏پیروزی هسته ای نرسیم. در حقیقت همین عدم حضور بزرگترین سیاست ما در جهان بود. ‏
ما: چه عامل دیگری در پیروزی هسته ای ایران نقش داشت؟
جواد مذکور: عوامل بسیاری دست به دست هم دادند، مثلا یکی از بزرگترین دلایل پیروزی ما این ‏بود که موفق شدیم در مجامع جهانی از سیاست « یکی از میخ یکی از چکش» استفاده کنیم که با ‏همین روش به پیروزی بزرگی دست پیدا کردیم و ما اولین کشور اسلامی هستیم که موفق شده در ‏یک سال دو قطعنامه علیه اش صادر شود که این یک رکورد در تاریخ است و همین طلیعه ای بر ‏پیروزی بزرگ هسته ای بود.‏
ما: لطفا بفرمائید که این پیروزی هسته ای چیست؟
جواد مذکور: اصولا پیروزی هسته ای صدها برابر بزرگتر از ملی شدن نفت است و ما اگر ‏پیروزی هسته ای نداشتیم، مردم مان نمی توانستند جشن بگیرند.‏
ما: کاملا درست است و پیروزی هسته ای خیلی مهم است، اما این پیروزی هسته ای چیست؟
جواد مذکور: منظور از پیروزی هسته ای این است که ما توانستیم به جهانیان ثابت کنیم که مقاصد ‏ما صلح آمیز است و این پیروزی بزرگی بود که صدها برابر ملی شدن نفت است. ‏
ما: با توجه به این که در گزارش البرادعی اعلام نشده است که ایران اهداف نظامی ندارد، ‏چگونه معلوم شد که ما پیروز شدیم و جهانیان فهمیدند که ایران مقاصد نظامی ندارد؟
جواد مذکور: البته یکی از ظرافت های ما این بود که باوجود این که البرادعی در آن گزارش یک ‏اشاراتی به مسائل نظامی کرد، ولی معلوم بود که منظورش این نیست و این گزارش حقانیت ما را ‏به جهانیان نشان داد و این بزرگترین پیروزی در شصت سال اخیر بود. ‏
ما: لطفا بفرمائید که اگر آقای البرادعی تاکید نکرد ما مقاصد صلح آمیز داشتیم، پس کجای این ‏گزارش پیروزی بود؟
جواد مذکور: نفس این گزارش پیروزی بزرگی بود. چرا که همه می دانند که البرادعی هم نهایتا ‏یکی از عوامل استکباری است، همین که آژانس یک گزارش منتشر کرده است که این گزارش ‏منتشر شده است، خودش پیروزی بزرگی است، چون در خیلی موارد اصلا گزارش هم منتشر ‏نمی کنند و ما نگران بودیم که نکند که اصلا هیچ گزارشی ندهند که البته این گزارش داده شد که ‏همین صدور گزارش پیروزی بزرگی برای ما بود.‏
ما: با توجه به این که آژانس اعلام کرد که نمی تواند اعلام کند ایران مقاصد نظامی ندارد و ‏پیروزی ما این است که اثبات کنیم مقاصد نظامی نداریم، لطفا برای خرفهم شدن ما بفرمائید که ‏ما در چه چیزی پیروز شدیم؟
جواد مذکور: ما انتظار نداریم که دولت های جهان اذعان کنند که ما مقاصد نظامی نداریم، چون ‏آنها دشمن ما هستند، از البرادعی هم انتظار نداریم که اعلام کند ما مقاصد نظامی نداریم، اما وجه ‏جالب قضیه و نکته ناپیدای پرونده هسته ای این است که آنها بدون اینکه این را اعلام کنند، ملت ما ‏متوجه شدند که چه پیروزی بزرگی به دست آمده است و این پیروزی را جشن گرفتند.‏
ما: با توجه به این که ممکن است که بخاطر این گزارش شورای امنیت علیه ایران قطعنامه ‏صادر کند، آیا باز هم فکر می کنید که صدور این گزارش یک پیروزی بزرگ است؟
جواد مذکور: البته از نظر ما صدور قطعنامه شورای امنیت هیچ ارزشی ندارد، چون معلوم است ‏که آنها علیه ما قطعنامه صادر می کنند، به همین دلیل ما فکر می کنیم که آن قطعنامه ها ورق پاره ‏هستند، درحالی که گزارش البرادعی اصلا ورق پاره نبود. ‏
ما: چگونه می فهمیم که گزارش البرادعی ورق پاره نیست، ولی قطعنامه سازمان ملل ورق پاره ‏است؟ آیا نوع ورق در پیروزی هسته ای ما نقش دارد؟‏
جواد مذکور: بله، مساله اصلی همین است. چون جنس ورق فرق می کند. اصولا وقتی یک ورق ‏علیه ما باشد پاره است، این موضوع را همه در جهان می دانند. و به همین دلیل است که گزارش ‏البرادعی با اینکه نکات بسیار شیطنت آمیز و ناراحت کننده ای داشت، ولی پیروزی بزرگی بود ‏که حتی از ملی شدن نفت هم مهم تر بود.‏
ما: آیا این پیروزی بزرگ برای تولید انرژی هم فایده ای دارد؟
جواد مذکور: بله، بسیار زیاد. مثلا صدور همین گزارش انرژی بسیاری را تولید کرد که باعث شد ‏ما پیروزی را جشن بگیریم، از طرف دیگر همگان می دانند که ما توانستیم به تولید انرژی هسته ‏ای که حق مسلم ماست برسیم و این نکته ظریف پیروزی هسته ای ملت مظلوم ماست.‏
ما: لطفا بفرمائید که ما چگونه به تولید انرژی هسته ای رسیدیم؟
جواد مذکور: ما اگر با همین سرعت ادامه بدهیم، تا سالها بعد موفق می شویم که روس ها نیروگاه ‏بوشهر را راه بیندازند که این بزرگترین پیروزی است و تا به حال هیچ ملتی موفق به راه اندازی ‏نیروگاه بوشهر نشده است. مثلا خیلی از اروپایی ها نیروگاه هسته ای دارند، اما در هیچ کشور ‏اروپایی هم نیروگاه بوشهر وجود ندارد و در حقیقت ما اولین کشوری هستیم که ممکن است ‏نیروگاه بوشهرمان سالها بعد کار کند.‏
ما: با توجه به این که ممکن است براساس گزارش البرادعی شورای امنیت تصمیماتی علیه ‏ایران بگیرد، ما در این مورد چه گاری می توانیم بکنیم؟ ‏
جواد مذکور: به نظر ما مهم نیست که شورای امنیت علیه ایران قطعنامه بدهد و یا حتی به ایران ‏حمله کنند یا حتی ایران را نابود کنند، مهم این است که ملت ما می داند که ما پیروز شدیم، حتی ‏اگر نابود شویم هم پیروز شدیم، چون اصولا ما پیروز هستیم.‏
ما: لطفا بفرمائید که چه کسی در این پیروزی بزرگ هسته ای نقش داشت؟
جواد مذکور: البته این پیروزی متعلق به ملت ایران است، چون مردم ایران حوصله این که بروند ‏متن گزارش البرادعی را به انگلیسی بخوانند ندارند و این خودش یک پیروزی بزرگ است، از ‏طرف دیگر رهبری در این پیروزی نقش بزرگی داشتند که ایشان واقعا همین که هیچ تصمیمی ‏نگرفتند باعث شد که کار به اینجا برسد و این پیروزی به دست بیاید، از طرف دیگر رئیس محترم ‏جمهور نیز ساعتها زحمت کشیدند و از هر مذاکره ای خودداری کردند و این بزرگترین سهم را ‏داشت، آقای لاریجانی هم با عدم حضورشان و استعفای به موقع سهم بزرگی در این پیروزی ‏داشتند و یکی از مهم ترین عوامل این پیروزی صدا و سیما بود که از یک هفته قبل از انتشار ‏گزارش البرادعی خودش را آماده تبریک گفتن به مردم کرده بود و در حقیقت می توان گفت که ‏دستی از غیب آمد و این پیروزی را به این ملت داد.‏

در راستای این که ما هر روز که می گذرد بیشتر به طنزهای کیهان علاقه وافری پیدا می کنیم، ‏امروز تصمیم گرفتیم که انقلابی در طنز خودمان ایجاد کرده و هفته ای یک بار استعداد طنز ‏کیهانی مان را نشان دهیم، شاید نوشته های درخشان ما هم مثل آثار دوستان در کیهان منتشر شود.‏

طنز کیهانی اول: هفتاد درصد
سخنگوی شورای محترم نگهبان در مصاحبه مطبوعاتی خودش اعلام کرد که هفتاد درصد کل ‏داوطلبان تائید صلاحیت شده و انتخابات در کلیه حوزه ها رقابتی است، در حالی که برخی از ‏عناصر معلوم الحال وابسته به اصلاح طلبان گفته اند که باید جاسوسان هم تائید صلاحیت شوند.‏
گفتم: خب، این که برای مردم اظهر من الشمس است، چون در تمام حوزه ها نامزدهای همه جناح ‏ها تائید شده اند، ولی کسی به آنها رای نمی دهد، چون اگر آنها می خواستند کاری کنند، هشت سال ‏قدرت را داشتند و جز کمک به بیگانه و افزایش فقر کاری نکردند.‏
گفت: در حالی که دولت نهم توانست ایران را به قله انرژی هسته ای برساند و همین موضوع ‏توجه مردم آمریکای لاتین و ملت های مسلمان را که تشنه محبت هستند جلب کرده است.‏
گفتم: واقعیات نشان می دهد که ملت مسلمان به اصولگرایان رای می دهند، چون طعم خدمت را ‏چشیده اند، پس انتخابات رقابتی است ولی آنها رای نمی آورند.‏
گفت: ولی جاسوسان آمریکا و اسرائیل به دلیل اینکه مزدور و خائن هستند، خیلی خر می باشند و ‏می گویند که انتخابات رقابتی نیست. ‏
گفتم: یک بار یک پیرمرد که صلاحیت اش در انتخابات رد شده بود، اکس زد و می گفت: من ‏جوان هستم و 15 سال دارم. ‏

عمله دسته دسته، دم مجلس نشسته
در راستای اینکه حزب اعتماد ملی شعار انتخاباتی خود را « چو ایران نباشد تن من مباد» و ‏ائتلاف اصلاح طلبان شعار انتخاباتی خود را « همراه شو عزیز» اعلام کردند، واحد سرود و ‏آهنگهای انقلابی هیات نظارت شورای نگهبان شعارهای زیر را به عنوان شعار انتخاباتی گروهها ‏و احزاب اعلام کرد.‏

حزب اعتماد ملی: چو ایران نباشد تن من مباد
ائتلاف اصلاح طلبان: همراه شو عزیز
آبادگران ایران اسلامی: عمله دسته دسته، دم مجلس نشسته
جبهه متحد اصولگرایان: ایران ایران ایران، خون و مرگ و عصیان...‏
هیات های موتلفه اسلامی: دم گاراژ بودم یارم سوار شد
جبهه مشارکت: یک دیواره، یک دیواره ...
بوی خوش خدمت: بین ما هر چی بوده تموم شده
ايثارگران: دل دارم، قلوه دارم، تو آتیش فل می خوره...
ائتلاف 5+6 اصولگرایان( حداد عادل): پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم به مجلس
حزب کارگزاران سازندگی: یه دل می گه برو برو، یه دلم می گه نرو نرو
رایحه خوش خدمت( جناح الف نون): بوی گندم مال تو، هر چی که داری مال من
اصولگرایان( جناح لاریجانی): من تو رو می خوام با همه ناز و ادایت به خدا
سوسولگرایان( جناح قالیباف): دنیا دیگه مثل تو نداره، نداره نمی تونه بیاره
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی: بی وفا بی وفا بی وفا رفتم که رفتم
حزب اصولگرایان مترقی( فلاحیان و دوستان): یک حمومی من بسازم چل ستون چل پنجره ‏
بسیج دانشجویی: دیوونه دیوونه دیوونه شو دیوونه ‏
دفتر تحکیم وحدت: دلم کسی رو نمی خواد فقط بخاطر تو، غرور من رفته به باد فقط بخاطر تو ‏
شورای نگهبان: بدنام برو از همه دور شو، بدنام برو طعمه گور شو ‏
‏ ‏
طنز کیهانی دوم: ذریه امام خمینی
گفت: شنیدی حجت الاسلام و المسلمین روح الله حسینیان ریاست مرکز اسناد انقلاب اسلامی در ‏مورد نوه امام راحل گفت که « من ذریه امام را تا آنجا قبول دارم که در خط امام باشند.» در حالی ‏که بعضی ها که با اساس انقلاب و رهبری مخالفند، از نوه امام طرفداری کردند؟
گفتم: خب، این که مشخص است، چون اینها در ابتدای انقلاب هم طرفدار همان رئیس جمهور ‏فراری بودند که به پاریس گریخت و به دریوزگی افتاد. خیلی جالب گفتم، نه؟‏
گفت: حتی ح دال یکی از جاسوسان وبلاگ نویس که همزمان برای اسرائیل و فرانسه جاسوسی ‏می کند، اعلام کرد که مدتی رابط همین اصلاح طلبان با پنتاگون بوده است.‏
گفتم: خیلی جالب گفتی! چون اینها خودشان به دست خودشان آبروی نداشته عناصر مساله دار را ‏می برند و خودافشایی می کنند.‏
گفت: اصلا به این فکر نکرده بودم، واقعا باید چشم مردم باز شود.‏
گفتم: دو نفر بودند که اسم یکی از آنها « ادب» بود و یکی از آنها اسمش « به تو چه» بود، ادب ‏رفت بالای درخت، یک نفر از راه آمد و از کسی که پائین درخت بود، پرسید: اسمت چیه؟ گفت: ‏‏« به تو چه» آن مرد عصبانی شد و گفت: « ادب» ات کجا رفته؟ گفت: بالای درخت! ها ها ها، ‏خیلی بامزه بود. ‏

اکشن ری سرچ امام زمانی
همه چیز جمع بود، همین یکی کم بود. آن هم آمد. وزیر تازه رسیده آموزش و پرورش که ظاهرا ‏دوست پسر رئیس جمهور و نابغه جدید الورود به دولت جدید است و به زاهدی وزیر علوم که ‏مدتی است رفته پشت پرده و پیداش نیست، گفته است تو درنیا که من درآمدم، طی سخنان بسیار ‏مهمی مراتب دانش و خرد و پرورش و آموزش خود را نشان داد و مشت محکمی به دهان یاوه ‏گویانی که معتقد بودند دولت نهم به دانش و برنامه ریزی بی اعتقاد است، زد و گفت: « پس از ‏اکشن ری سرچ، به مرحله دیولوپمنت ری سرچ یا توسعه تحقیقاتی و پایلوت سازی پژوهش ها در ‏مراکز رشد و انکیباتورها باید پرداخت.» آگاهان پرسیدند: « بعدش چی می شه؟» وی گفت: بعدش ‏می تونیم کتاب درسی پسرها و دخترها رو از هم جدا کنیم و بعدش امام زمان می آد.» علی احمدی ‏وزیر آموزش و پرورش به کشف بزرگ پژوهشی خود اشاره کرد و دستاورد سالها پژوهش خود ‏را به حاضرین نشان داد و گفت: « به جای پژوهش در آموزش و پرورش پژوهج داشته ایم.» ‏آگاهان پرسیدند: یعنی چی؟ وی گفت: شما نمی دونین؟ آگاهان گفتند: نه، وی گفت: پس کی می ‏دونه؟ علی احمدی راه حل مشکلات کشور را حضور همه جانبه انواع احمدی نژاد به عنوان معلم ‏مدارس دانست و گفت: « ما هم اکنون نیازمند حضور معلمان کنجکاو یا به اصطلاح شر هستیم.»‏

طنز کیهانی سوم: جاسوس!!!‏
گفت: یکی از وزرای خائن و وابسته به اسرائیل به اسم مروان حماده که وزیر ارتباطات لبنان ‏است، دیروز گفت که « سید حسن نصرالله دبیرکل حزب‌الله برای ایران جاسوسی می کند و ‏مکالمات دولت لبنان را شنود کرده و فرزندش را هم قربانی کرده است.»‏
گفتم: خب، پس اگر این طور است، چرا لبنان توانست با ایثار و فداکاری بسیار در جنگ 33 ‏روزه رودرروی اسرائیل بایستد و آنها را شکست بدهد؟ دیدی چه جواب جالبی دادم؟
گفت: البته امت شهیدپرور ایران و لبنان می دانند که جاسوس باید وابسته به اسرائیل یا آمریکا ‏باشد نه ایران، ولی این وزیر بی شعور آنقدر احمق است که این موضوع را نمی فهمد.‏
گفتم: تازه، این که چیزی نیست، این مروان حماده مثل حمار یعنی الاغ است و خودش هم بی ‏غیرت است و مردم مسلمان لبنان هم توی دهن شان می زنند.‏
گفت: راستی می گویی، تا به حال این موضوع را نفهمیده بودم، چه جالب گفتی!!!!‏
گفتم: شخصی داشت توی خیابان می رفت، یک دفعه دو پلیس را ملاحظه فرمود، رفت وسط آنها ‏ایستاد و گفت، من را کجا می برید؟ ها ها ها ها ها ‏

از ساعاتي قبل از اعلام گزارش آژانس انرژي هسته اي در مورد پرونده اتمي ايران، دولت نهم به استقبال اين ‏پيروزي رفت. رئيس جمهور يک روز قبل از اعلام نظر آژانس به کشورهاي غربي گفت: «تسليم گزارش آژانس ‏شويد.» وي گفت: حقانيت ملت ايران با گزارشي که فردا البرادعي خواهد داد، روشن شد و جهانيان صداقت و ‏شفافيت ايران اسلامي را ديدند. علي لاريجاني نيز در مصاحبه اي که يک روز قبل از اعلام نظر البرادعي انجام ‏شد، اين پيروزي بزرگ را اعلام کرد. از سوي ديگر آمريکا و اروپا يک روز قبل از اعلام نظر آژانس انرژي ‏اتمي، براساس گزارش اين آژانس که قرار بود يک روز بعد اعلام شود، پرونده ايران را به شوراي امنيت ‏فرستادند. امام جمعه تهران نيز يک روز قبل از ارسال پرونده ايران به شوراي امنيت اعلام کرد، با توجه به اين ‏که آژانس انرژي هسته اي يک روز بعد از ايران دفاع خواهد کرد، بنابراين پرونده هسته اي نبايد به شوراي امنيت ‏برود، اما فرانسه و آلمان با توجه به گزارش البرادعي که نشان دهنده نادرستي برنامه اتمي ايران بود، گفتند که ‏پرونده را به شوراي امنيت خواهند برد. ناظران آگاه گزارش کردند که از يک روز قبل از اعلام نظر آژانس ‏همگان مي دانستند که گزارش آژانس دقيقا همان است که آنها مي خواهند.‏

سووالات بي پاسخي که پاسخ داده شد‏

آژانس اعلام کرد: «ايران به اکثر سووالات ما پاسخ داده است، اما به برخي از سووالات ما در فرصت تعيين شده ‏پاسخ نداده است.»‏
ايران اعلام کرد: «چنانچه آژانس اعلام کرده است، ايران به تمام سووالات آژانس پاسخ داده است و هيچ ابهامي ‏در برنامه هسته اي ايران وجود ندارد.»‏
آمريکا اعلام کرد: «چنانچه آژانس اعلام کرده است، ايران به سووالات آژانس پاسخ نداده و اطلاعات مورد نياز ‏را عرضه نکرده است.»‏

‏ برنامه صلح آميز نظامي

آژانس انرژي اتمي گزارش کرد: «با وجود اينکه ما در پنج سال گذشته پيشرفت هاي خوبي در مورد ايران داشتيم، ‏اما آژانس نمي تواند اعلام کند که برنامه اتمي ايران اهداف نظامي ندارد.»‏
ايران اعلام کرد: «همان طور که آژانس اعلام کرده است، هيچ ابهامي در برنامه اتمي ايران وجود ندارد و ايران ‏در برنامه اتمي اش هيچ مقصد نظامي نداشته است و به همين دليل پرونده ايران بايد سريعا از شوراي امنيت خارج ‏شود.» ‏
آمريکا اعلام کرد: «همان طور که آژانس اعلام کرده است، ايران در برنامه اتمي اش مقاصد نظامي داشته و به ‏همين دليل پرونده ايران بايد سريعا به شوراي امنيت برود.»‏

جشن هسته اي بزودي برگزار مي شود‏

از دو ساعت قبل از انتشار گزارش آژانس صدا و سيما پيروزي بزرگ هسته اي را به ملت ايران تبريک گفت. ‏صدا و سيما از دو ساعت پيش از اعلام نظر البرادعي بخش هايي از مصاحبه وي را که قرار بود دو ساعت بعد ‏انجام شود پخش کرد، سعيد جليلي به محض اعلام گزارش البرادعي اين پيروزي بزرگ را به ملت ايران تبريک ‏گفت، وي در حين تبريک اين پيروزي از طريق مترجمان شوراي امنيت ملي در جريان گزارش البرادعي قرار ‏گرفت. البرادعي نيز طي تماس تلفني که با وزير خارجه کشورمان داشت، در جريان مصاحبه اي که قرار بود يک ‏ساعت بعد انجام دهد، قرار گرفت. البرادعي که با وزير خارجه کشورمان سخن مي گفت، پرسيد: «من اين نظرات ‏را خواهم داد؟» متکي گفت: « له، خودم شنيدم» در همين راستا دولت اعلام کرد بخاطر اين پيروزي بزرگ ‏مراسم دعا و شکرگزاري در مساجد کشور برگزار خواهد شد. در اين مراسم که پس فردا برگزار مي شود، به ‏دليل دير رسيدن علي لاريجاني به مسجد الجواد روح الله حسينيان به بررسي ابعاد مساله هسته اي خواهد پرداخت ‏و بازتاب گسترده پيروزي ايران در سطح جهاني را که روز بعد اتفاق مي افتد، بررسي مي کند. دولت اعلام کرد ‏با توجه به اين که پس فردا به دليل راهپيمايي خودجوش بسيجيان در ميدان ونک مسير خيابان ولي عصر بسته ‏خواهد شد، جمعيت ميليوني حاضر در مسجد بلال مي توانند از مسيرهاي ديگر تردد کنند. ‏

آمريکا آمريکا درود به نيرنگ تو

از سوي ديگر از يک روز پيش از انتشار گزارش البرادعي، پيش نويس قطعنامه سوم از سوي فرانسه و آلمان به ‏شوراي امنيت ارسال شد، در اين پيش نويس که هنوز به دست اعضاي شورا نرسيده است، گزارش آژانس مبني ‏بر محکوميت برنامه هسته اي ايران مورد استناد قرار گرفته و ايران با اجماع اعضاي شورا محکوم شده است. ‏اعضاي شورا از ايران خواستند که به گزارش البرادعي که هنوز منتشر نشده است، عمل کنند. ‏

البرادعي! تو ديگه کي هستي؟

محمد البرادعي، برنده جايزه نوبل صلح و شخصيت بزرگ جهاني که مواضع روشن و مشخص او در گذشته ‏باعث شد تا جلوي دو جنگ بزرگ گرفته شده و در عوض سه جنگ بزرگتر اتفاق بيفتد، گزارش آژانس را ‏ساعاتي قبل منتشر کرد. وي در اين گزارش از روند کار آژانس اظهار رضايت کرد و رضايت خود را نسبت به ‏مواضع شفاف ايران، اعلام داشته و گفت کليه ابهام ها حل شده، اما هنوز ابهام هاي زيادي وجود دارد. وي گفت، ‏ما هيچ مدرکي در مورد برنامه هاي نظامي ايران پيدا نکرديم، اما هيچ مدرکي هم پيدا نکرديم که معلوم شود ‏مدرکي وجود ندارد. وي از ايران خواست که به قطعنامه هاي سازمان ملل عمل کند و غني سازي را بسرعت ‏متوقف کند، اما وي گفت که هيچ عجله اي براي اين موضوع وجود ندارد. از سوي ديگر البرادعي از آمريکا و ‏اروپا خواست که به استناد گزارش وي هر کاري دوست دارند بکنند، اما از آنها خواست کار ديگري نکنند.‏

خلاصه اهم اخبار

در ايران جشن بزرگ هسته اي در شرايطي که هيچ سوژه ديگري براي جشن بزرگ ديگري وجود نداشت، ‏برگزار شد. احمدي نژاد اعلام کرد که اين پيروزي 100 بار بزرگتر از ملي شدن نفت است، وي براي اثبات اين ‏موضوع به خودش اشاره کرد و گفت: «چون ما بزرگتريم.» احمدي نژاد گفت، ما موفق شديم يکي از پنج شش ‏کشور توليد کننده انرژي اتمي شويم، وي دقيقا توضيح نداد که توليد انرژي هسته اي از چند ماه قبل آغاز شده، يا ‏احتمالا تا چند سال ديگر آغاز خواهد شد. وي گفت «بهتر است وارد اين جزئيات نشويم، مهم اين است که شديم، ‏چه فرقي مي کند، حالا يا بعدا» از سوي ديگر گزارش شد که سعيد جليلي و علي لاريجاني در يک ديدار ‏غيرمترقبه همديگر را کتک زدند، اما سخنگوي دولت با اعلام اين که «هيچ کس نبايد پيروزي هسته اي را متعلق ‏به خود بداند.» آنها را از هم جدا کرد. غلامحسين الهام که نوشتن منشور ملل متحد يکي از دستاوردهاي وي ‏محسوب مي شود، در يک سخنراني آتشين از حفظ حقوق بين المللي دفاع کرده و گفت: «بقاي پرونده ايران در ‏شوراي امنيت برخلاف منشور ملل متحد است.» وي گفت: شوراي امنيت درست است که کليه قطعنامه هايش ‏تاکنون ورق پاره بوده است، ولي حالا فرق مي کند. از سوي ديگر داوودي معاون اول رئيس جمهورنيز در يک ‏سخنراني آتشين راز پيروزي بزرگ هسته اي ايران را فاش کرد و گفت: «صبر انقلابي ملت ايران بزرگترين ‏قدرتهاي جهان را به زانو درآورده است.»‏

ابعاد جهاني پيروزي هسته اي

از سوي ديگر مقامات بين المللي اين پيروزي بزرگ را به ملت ايران تبريک گفتند. سفير ايران درازبکستان به ‏عنوان يک مقام بين المللي اين پيروزي بزرگ را به خودش تبريک گفت و اعلام داشت: «گزارش البرادعي ‏ادعاهاي واهي را باطل کرد.» سفير ايران در لندن نيز به عنوان يک مقام بين المللي ديگر گفت: «گزارش ‏البرادعي پيروزي ملتهاي صلح دوست است.» سفير ايران در ترکمنستان نيز اظهار داشت: «گزارش البرادعي ‏کارآمدي نظام در موضوع هسته اي را اثبات کرد.» همچنين در دنياي عرب نيز پيروزي ايران با استقبال مقامات ‏بين المللي مواجه شده و ‏‎ ‎سفير ايران در بحرين اظهار داشت: «گزارش البرادعي نشانگر رفتار قانونمند و شفاف ‏ايران است.» ‏

پيروزي پشت پيروزي

اما تهران در 24 ساعت گذشته تنها شاهد پيروزي هسته اي نبود، بلکه پيروزي هاي ديگر نيز شهر را محکم تکان ‏داد. در حالي که مصطفي تاج زاده اعلام کرده بود «روح سعيد امامي برفراز انتخابات» در حال گردش است، ‏افزايش مصرف داروي نظافت در کليه حمام هاي کشور، تنور انتخابات و در نتيجه کوره حمام را گرم کرد. ‏پورمحمدي معاون سابق سعيد امامي اعلام کرد که حضور وي در وزارت کشور هيچ ربطي به سعيد امامي ندارد ‏و اصولا سعيد امامي پس از مرگ در هيچ انتخاباتي مستقيما دخالت نکرده است. رازيني، دادستان سابق که سابقا ‏جزو ارادتمندان سعيد امامي بوده و در حال حاضر ناظر انتخابات است، نيز هر گونه شايعه اي را تکذيب کرد. ‏وي گفت: من پس از شهادت آن مرحوم ديگر ارتباطي با ايشان نداشتم. روح الله حسينيان و علي فلاحيان، دادستان ‏سابق اطلاعات و وزير اسبق اطلاعات نيز هرگونه حضور خود را در ستاد انتخابات کشور تکذيب کرده و اعلام ‏کردند که فقط قصد دارند به عنوان نيروهاي مترقي و پيشرو در جبهه اصولگرايان در مجلس حضور يابند تا مانع ‏تندروي دولت نهم شوند. علي فلاحيان گفت: اگر تا ديروز کساني ما را مخالف دموکراسي مي دانست، الآن ديگر ‏متوجه مي شود که ما اند دموکراسي و آزادي هستيم. اظهارات همکاران سابق سعيد امامي که برگزار کننده ‏انتخابات هستند، موجي از شادماني را در ميان داوطلبان انتخابات ايجاد کرد، اما دو نگران کننده تاسف بار باعث ‏نگراني در مردم شد، خبر اول اين بود که وزير کشور رسما اعلام کرد « من اطمينان مي دهم انتخابات سالم ‏برگزار مي شود.» اين خبر بسرعت صدا کرد و باعث شد تا همه کساني که تا کنون به برگزاري انتخابات سالم ‏کاملا نااميد بودند، اکنون از آن کاملا مايوس شوند. البته وقتي ضربه کامل شد که سخنگوي دولت در مورد ‏برگزاري انتخابات گفت:« دولت هيچ انگيزه اي براي مداخله در انتخابات نداشته و ندارد.» در پي اعلام اين نظر ‏دويست صندوق راي گيري در انبار ستاد انتخابات کشور، آتش گرفت و تلفات و ضايعاتي را وارد کرد.‏

آفتابه، تورم و انتخابات

عليرغم پيروزي هاي پي درپي هسته اي و انتخاباتي، وجود تعدادي در حدود هفتاد و چهار ميليون نفر از عناصر ‏دشمن، نگراني هايي را در ميان نخبگان سياسي کشور ايجاد کرد. برخي نخبگان سياسي کشور اين احتمال را مي ‏دهند که مسائلي مانند گراني کالاها ممکن است روي برخي از افراد تاثير گذاشته و از حضور فعال آنان در ‏انتخابات جلوگيري کند، اما جوانفکر، مشاور مطبوعاتي رئيس جمهور ديروز اين مشکل را با صراحت حل کرده ‏و به مردم گفت: «مسائل گذرايي چون تورم را با انتخابات گره نزنيد.» اعلام اين موضوع در ميان کساني که فکر ‏مي کردند تورم و گراني موضوعي است که ممکن است کسي بخاطر آن از دولت ناراحت باشد يا اصولا موضوع ‏تورم و گراني اهميتي دارد، مطرح شده و آنان به اين نتيجه رسيدند که اصولا اين موضوع اصلا اهميتي ندارد. ‏بلکه درست برعکس چيزي که اهميت دارد، موضوع آفتابه هايي است که مورد انتقاد وزير کشور به عنوان ‏برگزار کننه انتخابات قرار گرفته است. وزير کشور ديروز گفت: « آن قدر که دنبال آفتابه و لگن هستيم، به فکر ‏تقويت محتواي برنامه ها نيستيم.» آگاهان توضيح دادند، زماني که آدم با بچه اي سروکار دارد که بصورتي مداوم ‏و با پشتکار بسيار مشغول ادامه فعاليت هاي طبيعي و فيزيولوژيکي خودش است، جامعه ايران به آفتابه و لگن ‏بيشتر از برنامه ريزي نياز دارد. ‏

با توجه به اينکه همين ديروز پس از اينکه فرماندهي کل سپاه پاسداران از کليه مردم خواست که در انتخابات ‏شرکت کرده و به اصولگرايان راي بدهند، و در همين راستا يک نوه رهبري انقلاب که عکس هاي ايشان در کليه ‏ساختمان ها منصوب مي باشد، مورد اهانت واقع و يک رئيس دفتر رهبري سابق انقلاب که از علماي بزرگ ‏محسوب شده بود، سکته نموده است، معاون ستاد کل نيروهاي مسلح همين ديروز اعلام کرد «همه بايد مروج ‏اصولگرايي باشيم» لذا، همکار ما با يک فرمانده مربوطه مصاحبه اي انجام داده است که توجه شما را به بخش ‏هاي مهمي از آن جلب مي کنيم

خبرنگارما: لطفا بفرمائيد که با توجه به اينکه امام خميني در زمان حيات شان گفتند که نظاميان نبايد در سياست ‏دخالت کنند، نظر شما در مورد نحوه حضور سپاه در انتخابات چيست؟
فرمانده مربوطه: با درود به ارواح طيبه شهداي اسلام و بالاخص روح پرفتوح رهبر و بنيانگذار و فرمانده والا و ‏نايب امام زمان و خورشيد آسمان ولايت و اسوه بزرگ تاريخ حضرت آيت الله العظمي امام خميني رضوان الله ‏تعالي عليه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامي به تبعيت از وصيت نامه پرشکوه سياسي عبادي آن امام همام، در ‏سياست دخالت نمي کند و از کليه پاسداران و بسيجيان مي خواهد هشياري خود را حفظ کرده و در انتخابات به ‏عنوان يک وظيفه الهي شرکت نموده و به اصولگرايان راي بدهند.‏

خبرنگار ما: با توجه به اينکه منظور مرحوم امام خميني از دخالت نکردن سپاه و نظاميان در سياست جهت گيري ‏نکردن سپاه است، لطفا بفرمائيد که سپاه در اجراي فرمان امام مبني بر عدم دخالت در سياست و انتخابات چه ‏عملي انجام مي دهد؟‏
فرمانده مربوطه: سپاه پاسداران به هيچ وجه بنا ندارد که در مسائل سياسي انتخابات دخالت نمايد، فقط اين سپاه ‏براي حفظ کشور از تهاجم دشمنان، از مردم مي خواهد که در انتخابات شرکت کرده و به اصولگرايان راي دهند.‏

خبرنگار ما: گفته مي شود که دعوت سپاه به راي دادن به يک جناح سياسي به معني حضور نظاميان در انتخابات ‏است، در اين مورد چه پاسخي داريد؟
فرمانده مربوطه: ما هرگز بنا نداريم که در انتخابات از يک جناح سياسي طرفداري کنيم، فقط به اين دليل که ‏اصولگرايان از نظر اين سپاه بدون هيچ نظر سياسي بهتر است مجلس را در دست داشته باشند، ما از مردم دعوت ‏مي کنيم به اسولگرايان راي بدهند.‏

خبرنگار ما: ولي اصولگرايان يکي از جناح هاي رقيب هستند و سپاه نبايد از يک جناح طرفداري کند، آيا اين ‏عمل دخالت نظاميان در سياست نيست؟
فرمانده مربوطه: از نظر ما نظاميان مطلقا حق ندارند که در انتخابات شرکت کرده و به جريان هايي که مخالف ‏انقلاب هستند، مانند اصلاح طلبان و کارگزاران و اعتماد ملي و نهضت آزادي و حزب مشارکت به عنوان احزاب ‏سياسي راي بدهند، بلکه سپاه موظف است فقط براي دفاع از کشور به اصولگرايان و موتلفه و حزب طرفدار ‏دولت راي بدهد که از نظر ما دفاع از اصولگرايي اصلا سياسي نيست.‏

خبرنگار ما: با توجه به اينکه اصولگرايان يک جريان و يک حزب سياسي هستند، سپاه چرا به نفع آنها در سياست ‏دخالت مي کند؟‏
فرمانده مربوطه: سپاه به دليل مواضع سياسي اصولگرايان از آنها دفاع نمي کند، بلکه چون اصولگرايان از نظر ‏سياسي بهتر هستند ما از آنها دفاع مي کنيم.‏

خبرنگار ما: آيا راي دادن به اصولگرايان يک عمل سياسي نيست؟
فرمانده مربوطه: طبق بررسي هاي ما راي دادن به اصلاح طلبان يک عمل سياسي است که سپاه حق ندارد به ‏عنوان نيروي نظامي وارد اين عمل شود، ولي اصولا ما اصولگرايان را يک جريان خودي مي دانيم و از نظر ما ‏سياسي نيست.‏

خبرنگار ما: ولي از نظر همه کارشناسان اين عمل سپاه دخالت در سياست است.‏
فرمانده مربوطه: البته اين نظر هم درست است و به همين دليل ما از نيروهاي نظامي مي خواهيم بدون هيچ شائبه ‏سياسي در انتخابات شرکت کرده و به اصولگرايان راي بدهند.‏

خبرنگار ما: اگر هر کدام از نيروهاي نظامي بخواهند به نفع يک گروه در انتخابات حضور پيدا کنند، آيا اين ‏موضوع باعث آسيب ديدن ارتش کشور نخواهد شد؟
فرمانده مربوطه: دقيقا، ما هم به همين دليل با حضور جريانات سياسي در سپاه مخالفيم و معتقديم همان يک جريان ‏سياسي کافي است که انشاء الله سپاه در انتخابات به اصولگرايان راي مي دهد. ‏

خبرنگار ما: با توجه به اينکه شما با حضور جريانات سياسي در سپاه مخالفيد، پس چرا سپاه از اصولگرايان در ‏انتخابات حمايت مي کند؟‏
فرمانده مربوطه: حمايت ما يک حمايت سياسي نيست، بلکه ما فقط معتقديم که نيروهاي نظامي بايد به اصولگرايان ‏راي بدهند و جلوي راي آوردن مخالفان اصولگرايان را بگيرند، اين عمل ما اصلا به دلايل سياسي نيست، فقط ‏براي اين است که مجلس دست خودمان باشد.‏

خبرنگار ما: ولي انتخابات يک عمل سياسي است. آيا سپاه اين موضوع را قبول ندارد؟
فرمانده مربوطه: ما فکر نمي کنيم که انتخابات يک عمل سياسي باشد، بلکه انتخابات نوعي دفاع از مرزهاي ‏کشور است که شرکت در آن وظيفه سپاه است.‏

خبرنگار ما: با توجه به اينکه معتقديد سپاه بايد در انتخابات شرکت کرده و از جريان اصولگرايان حمايت کند، ‏لطفا بفرمائيد که منظور امام خميني از عدم دخالت نظاميان در سياست چه بود؟
فرمانده مربوطه: منظور امام اين بود که نظاميان حق دخالت در سياست را ندارند، ما هم در سياست دخالت نمي ‏کنيم، بلکه فقط در انتخابات به اصولگرايان راي مي دهيم.‏
‏.... اين مصاحبه به مدت هفت ساعت و يازده دقيقه ادامه يافت و همان حرف هايي که زده شده بود باز هم زده شد. ‏

نتيجه گيري اخلاقي: در شرايطي که نظاميان خودشان انتخابات را برگزار مي کنند، طبيعي است که در آن دخالت ‏کنند. ‏
نتيجه گيري کنوني: اگر قرار باشد نظاميان در سياست دخالت نکنند، بايد دولت را بدهيم دست مردم، اين کار ‏خطرناک است.‏